भास आभास ..✍️ एक कथा ..

“मी मरूनही माझ्या मागे का लागलास तू ?? काहीच का कळतं नाहीये !! सोड मला!! जा !! निघून जा इथून ..!! ” त्या खोलीतून कसलातरी आवाज येत होता.
“आयुष्यभर फसवलस मला तू !! असा कसा सोडेल तुला मी!! तुला याच्यासोबत जाऊ नाही देणार मी !!! ”
“पण मी जाणार !! बरोबर जाणार त्याच्या !! काय करायचं ते कर !! “त्या स्त्रीचा मोठ्याने आवाज आला.
घराच्या बाहेर पोलिसांचा ताफा येऊन थांबलेला इन्स्पेक्टर शिंदे यांना त्या घरात काहीतरी घडलंय अशी बातमी कळलेली होती.पण ते काय !! हे पाहण्यासाठी ते तिथे आलेले, आणि त्या आवाजाने त्यांना काहीच कळलं नाही.
“तावडे !! काय झालंय रे !! ” शिंदे घराच्या बाहेर उभे राहून त्यांच्या कॉन्स्टेबलला विचारत होते.
“कांड झालाय साहेब !! ”
“बघुयात तरी !! चला !!” शिंदे आतमध्ये जात म्हणाले.
“”साहेब ! मी कंट्रोल रूमला कळवतो !!” अस म्हणून तावडे निघून गेला.
इन्स्पेक्टर शिंदे येणाऱ्या आवाजाकडे चालत राहिले. त्या समोरच्या खोलीत कोणीतरी आहे.

“काय चाललं आहे रे!! ”
“कोण !! कोण आहे ?” आतून आवाज आला.
“मी इन्स्पेक्टर शिंदे !! ” शिंदे दरवाजा जोरात उघडत आत गेले.
“साहेब !! मला वाचवा !! नाहीतरी हा माणूस मला सुखाने जाऊ पण नाही देणार !! ” अस म्हणत एक पंचवीस- तीस वर्षाची स्त्री शिंदे इन्स्पेक्टर जवळ जाऊन उभा राहिली.
“ये !! गप उभा राहा तिथं !! नाहीतर लॉकअप मध्ये नेऊन कुत्र्यासारखा तुडवल तुला!!” तो माणूस मिश्किल हसत मागे सरकला.
“हसायला काय झालं रे भाड्या !” शिंदे हातातील बंदूक त्याच्याकडे दाखवून म्हणाले.
“नाव काय तुझ ?” शिंदे रागात बोलत बंदूक खाली घेत म्हणाले.”गिरीश राज्याध्यक्ष!!” तो तीस पस्तिक वयाचा माणूस म्हणाला.
“आणि हीच ??”
“श्वेता राज्याध्यक्ष !!” ती घाबरत घाबरत म्हणाली.
“काय प्रोब्लेम काय तुमचा ?? नवरा बायकोचना तुम्ही ??” शिंदे दोघांकडे बघत म्हणाले.
दोघेही तिरस्काराने एकमेकांकडे बघत हो..!! म्हणाले.
“मग एवढं काय भांडताय !! दहा लोकांच्या कंप्लेंट आहेत तुमच्याबद्दल !!झाल काय एवढं !!तू!! तू सांग रे !! ”
“काय राहिलाय काय आता साहेब !! पण एक सांगतो साहेब जे काही केलं ते स्वत: साठी नाही !! सगळ्यांसाठी !!! या या मला धोका देणाऱ्या बायको साठी सुद्धा केलंय !!!”
“मग एवढं भांडतो कशाला?? हे बघ घरातलं प्रकरण घरातच मिटवयच असतं !! कशाला परत आमचं काम वाढवताय!!”
“काम तर वाढवून ठेवलंय साहेब याने !! याच्यामुळे सगळं बिघडलंय !! मला याच्यापासून सुटका द्या !! “श्वेता मोठ्याने म्हणाली.
“काळजी करू नका madam याला तर आता सरळच करतो!! ” शिंदे जोरात काठी वर घेतो. पण तेवढ्यात मागून कोणीतरी येतानाचा भास झाला.शिंदे मागे वळून पाहू लागले.
“मारा साहेब त्याला !! नका सोडू !! माझ्या स्वप्नांची दुनिया या हरामखोराण डोळ्या देखत संपवून टाकली!!” एक गिरीशच्या वयाचा माणूस शिंदेच्या मागे उभारून बोलत होता.
शिंदे मागे फिरून बघू लागले. आश्चर्याने त्यांनी विचारलं.
“आता तू कोण ?आणि आत कधी आलास !!! ”
“साहेब मी इथंच होतो !! तुमच्या मागे !! ”
“मग मला दिसला कसा नाही ??”
“साहेब तुम्ही त्या दोघांना बोलत होतात ना!! म्हणून माझ्याकडे लक्ष गेलं नाही तुमचं !! ”
“हो !! पण तू आहेस कोण??”
“मी !! श्वेताचा boyfriend !! ”

“याच्या तर आता !!!” गिरीश मारायच्या हेतूने उठला. ते शिंदेनी पाहिलं आणि ते लगेच म्हणाले.
“ये बस !! बस तिथं !!”
गिरीश गप्प बसला.
“म्हणजे प्रकरण अस आहे तर !! म्हणजे तुझ प्रेम ह्या !! नाव काय रे तुझ??”
“सतीश साठ्ये !!” शिंदेकडे पाहत तो म्हणाला.
“हा !! या सतीश वर आहे तर !! ”
“हा पण !! हे boyfriend वैगेरे आधी ओ!!! लग्ना आधी !! आता असल हे तोंड फाडून जर तुमचा boyfriend म्हणत असलं!!तर या गिरीशरावला राग येणारच ना !! काय गिरीशराव !!!” शिंदे थोड हसत बोलले.
“काल रात्री मी दुबई वरून आलो तर ही निर्लज्ज बाई या हरामखोर माणसा सोबत बेड वर होती.”
“बरोबर आहे साहेब !! राग कोणाला येणार नाही !! ” शिंदे शांत करत बोलले.
“तुम्ही पोलिस चौकीवर चला !! तुमचा सगळा मॅटरच close करतो आज..!!”
“नाही साहेब !! मला नाही यायचं !! ” श्वेता नकारार्थी मान हलवत म्हणाली.
“येणार नाही !!! ” श्वेता रागात येत म्हणाली.
“याव लागलं मॅडम !!! ” शिंदे रागात बघत म्हणाला.
“साहेब !!या माणसानं खूप त्रास दिलाय मला !! ” सतीश मोठ्यान म्हणाला.
“अरे भाड्या !! एकतर या बाईला फसवून !! यांच्या संसराच वाटोळं करून !! वरून अजुन तूच म्हणतोय मला !! की यान त्रास दिलाय !!! तू तर गेलाच रे आता !! आत घालून third डिग्री लावतो बघ तुला..!!”
“गिरीश शेठ चला तुम्ही !! बघतो मी हे सगळं!”
“नाही !! याला तर मी संपवणारच आता !! ” गिरीश रागात म्हणाला.
“साहेब !! त्याला सांगा माझ त्याच्यावर प्रेम नाहीये !! मला त्याच्यापासून divorce हवाय !! ”
“हो !! म्हणजे दोष सगळा माझाच ना !! ” गिरीश रागात बोलला.
“साहेब थोड शांत व्हा !!”शिंदे त्याच्याकडे बघत म्हणाले.
“नाही साहेब !! तुम्ही मध्ये येऊ नका आता !! याला मी संपवणार !!! ” गिरीश मागून बंदूक काढून सतीशवर रोखत म्हणाला.
“साहेब हे असलं काही करू नका.!! कायदा हातात घेऊ नका ….!!! ”
“नाही साहेब !! याला तर मी संपवणार !! ” अस म्हणताच गोळी गिरिशणे झाडली.
सतीश रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेला. शिंदे सुन्न झाले.
“नालायका !!! माझ्या सतीशला तू मारलं !!तुला मी सोडणार नाही !! ” श्वेता रागात त्याच्याकडे धावून गेली.
गिरीशने दुसरी गोळी श्वेतावर झाडली. शिंदे दुसऱ्या गोळीच्या आवाजाने भानावर आले.
“गिरीश !! हात वर !! हे बघ !!असा मूर्खपणा चांगला नाही !!!
” मूर्खपणा तर आहेच साहेब हा !! ”
“बंदूक खाली ठेव गिरीश !! ”
“नाही साहेब !! त्यावेळेस विचारलं होत साहेब मी तिला !! तुझ्या आयुष्यात कोणी असेल तर मला सांग मी तुझ्याशी लग्न करणार नाही !! पण सालीला माझ्यासारखा श्रीमंतही सोडू वाटला नाही !! आणि तो तिच्यावर जिवापाड प्रेम करणारा सतीशही !! मग याचा अंत असच होणार ना साहेब !! लग्न करून घरी आली ती !! माझी झाली ती !! तिच्यावर जिवापाड प्रेम केलं मी !! आणि खोट बोलली मला !! ” गिरीश जवळच्या खुर्चीवर बसून राहिला. हातात बंदूक तशीच होती. शिंदे पुढे येत येत बोलू लागले.
“गिरीश शांत हो!! ती बंदूक दे माझ्याकडे आणि सोबत चल माझ्या !! ”
“कसा येऊ सोबत साहेब मी ?? माझा अंत तर केव्हाच झालाय !! ”
“काय ?” शिंदे प्रश्नार्थक मुद्रेने पाहत म्हणाले.
तेवढ्यात हातातील बंदूक स्वतःचा डोक्यावर ठेवत गिरीश शिंदेकडे पाहू लागला.
“नाही !! गिरीश !!! ”
त्या बंदुकीच्या गोळीने गिरीशच्या डोक्याचा भुगा केला. गिरीश जागेवर पडला.
शिंदेंला काय बोलावं तेच कळेना. खिशातला मोबाईल काढून ते तावडेला फोन लावू लागले.
खोलीतून बाहेर येत झाल्या गोष्टीबद्दल विचार करू लागले. तेवढ्यात तावडे समोरून येताना दिसला.
“तावडे !! तिथं कांड झालाय !! दोघांचा खून आणि खून करणाऱ्याने suicide केलंय !! Just !!”सुन्न होऊन शिंदे बोलत होते.
“हा माहितेय ना साहेब !! “तावडे शिंदेकडे पाहत म्हणाला.
“अरे !! आता माझ्यासमोर कांड झालाय तुला कस माहिती!! ” शिंदे कुतूहलाने म्हणाले.
“काय साहेब !! आहो !! कांड झालाय !! पण तो काल रात्री!! आता नाही !!! ”
“म्हणजे !! ”
“काय साहेब !! On duty आज !! ” तावडे दारू पिल्याची खून करत बोलू लागला.
“तावडे !!” एवढंच बोलून शिंदे आत पळत आले.
आत येताच समोर आताच आलेल्या कॉन्स्टेबलला विचारू लागले.
“ये !! त्या बॉडी कुठे आहेत !! ”
“हे काय साहेब !! इकडच्या खोलीत !! ” शिंदे सुन्न झाला.
आत जाऊन पाहतो तर कित्येक वेळापूर्वी मरून पडलेल्या त्याच माणसांची देह तिथे होती. अगदी तशीच जशी त्या गिरीश ने मारली होती.
शिंदे एका जागी सुन्न बसले. मागून कॉन्स्टेबल बोलत होते तेवढं काही ऐकू येत होत.
“नाव काय रे यांची !!! ” एक कॉन्स्टेबल रजिस्टर घेऊन येत म्हणाला.
“लिही रे !! गिरीश राज्याध्यक्ष ..!! श्वेता राज्याध्यक्ष !! आणि याच काही कळलं नाहीरे !! कोण आहे हे !!!लफड्याची केस दिसतेय !!
“सतीश साठ्ये !! ” शिंदे त्या कॉन्स्टेबलकडे पाहत म्हणाले.
सुन्न झालेल्या मनाने शिंदे तिथून बाहेर आले. त्यांचा डोक्यात गिरीशचे ते शेवटीच वाक्ये घोळू लागली
” सालीला माझ्यासारखा श्रीमंत ही सोडू वाटला नाही !! आणि तो तिच्यावर जिवापाड प्रेम करणारा सतीश ही !! मग याचा अंत असच होणार ना साहेब ! असाच होणार ..!!!लग्न करून घरी आली ती !! माझी झाली ती !! तिच्यावर जिवापाड प्रेम केलं मी !! आणि खोट बोलली मला !!खोट बोलली मला ..!!!! ”

समाप्त

✍️©योगेश खजानदार

क्षणिक या फुलास काही ..!!

क्षणिक यावे या जगात आपण
क्षणात सारे सोडून जावे
फुलास कोणी पुसे न आता
क्षणिक बहरून कसे जगावे

न पाहता वाट पुढची कोणती
क्षणाक्षणास गंध उधळीत जावे
कोणी ठेविले मस्तकी उगाच अन
कोणी पायी त्यास तुडवून जावे

कधी प्रेमाचे बंध जोडून येता
त्यासवे प्रणयात हरवून जावे
कधी मग अखेरच्या प्रवासातही
निर्जीव देहाचे सोबती व्हावे

कोणी बोलता मनातले खूप काही
आठवणीत त्याच्या चुरगळून जावे
फूलास न मग पुसले कोणी
वेदनेतही सुगंध कसे देत रहावे

अखेरच्या क्षणात राहिले जरी काही
आयुष्याशी कोणते वैर नसावे
सुकल्या पाकळ्या वरती मग तेव्हा
आपल्या जाण्याचे ओझे नसावे

राहता राहिले इथे न काही
क्षणाक्षणाला आयुष्य जगत रहावे
फुलास विचारून बघ तु एकदा
क्षणिक बहरून कसे जगावे ..

✍️योगेश खजानदार

नकळत शब्द बोलू लागले ..!!

कित्येक वर्ष झाली, मी Yogesh khajandar’s Blog (Yk’s Blog ✍️) नावाने ब्लॉग लिहीत आहे. कित्येक कविता , कथा , काही मनातले विचार मी या ब्लॉग मार्फत मांडले. कधी लिखाण अगदी सहज झालं. तर कधी कित्येक शोधूनही काहीच भेटले नाही. माझ्या कविता वाचकांना आवडल्या , खूप लोक या ब्लॉगचे नियमित वाचकही झाले आणि या सगळ्यांच्या प्रतिसादामुळे या एवढ्या वर्षात मला खूप काही या ब्लॉगमध्ये बोलता आले. आता इतकं लिहूनही काही माझे मित्र ,वाचक मला म्हणाले ,की तुम्ही एखाद पुस्तक का प्रकाशित करत नाहीत??.. तर त्यांना एवढच म्हणावंसं वाटतं, की प्रत्येक गोष्टीला योग्य वेळ यावी लागते. तसचं माझ्या पुस्तकाचं ही होईल.

लिहिताना मला खूप वेळा काय लिहावं असा प्रश्न कधीच पडला नाही, कारण मनात आहे ते लिहायचं या एका विचाराने मी लिहीत रहायचो. सुरुवात केली तेव्हा छोट्या छोट्या कविता मी ब्लॉग मध्ये शेअर करत राहिलो. तेव्हा लिखाण ही एवढं चांगलं नसायचं. वाचनाची प्रचंड आवड, त्यामुळे आपसूकच लिखाण व्हायचं. सुरुवातीच्या काही काळात अगदी दोन ते तीन कडव्याची एखादी कविता व्हायची. पण पुढे लिखाण वाढत गेलं आणि आज कित्येक कविता लिहिल्या, त्यानंतर पुन्हा थोड मागे पहावसं वाटल ते त्या सुरुवातींच्या कवितेकडे. अगदी सहजच…!!

खरंतर लिखाण का करावं हा महत्त्वाचा प्रश्न खूप लोकांना पडतो, मलाही वाटायचं लिखाण का करावं?? पण मी खूप काही विचार केला नाही याचा, कारण उत्तर अगदी सहज मिळालं. मनात जे काही आहे त्याला वाट मोकळी करून द्यायची आणि त्यानंतर भेटणारा तो मनाचा हलकेपणा तो म्हणजे खरा लिखाणाचा आनंद असतो हे त्यावेळी कळलं. म्हणजे कथा अगदी आपल्यातल्या असाव्या अस वाटायचं. लिखाण थोडं अलंकारिक भाषेत असावं, पण भाव मात्र अगदी वाचकाच्या मनाला स्पर्श करून जायला हवे असं लिहायचं. आणि म्हणूनच आजपर्यंत लिखाण करताना ,कथा लिहिताना. त्यातील नायक , नायिकेचे मन ,ती व्यक्तिरेखा मी कधीतरी कुठेतरी अनुभवलेली असायची, आणि ते पात्र लिहिताना त्या व्यक्तीचा मला तिथे उपयोग व्हायचा, त्यामुळे कथा अजुन जिवंत व्हायची. असं म्हणतात की खूप पुस्तक वाचण्याचा प्रयत्न करण्यापेक्षा माणसं वाचावी, या जगाला अजुन जवळून पाहिल्याचा अनुभव आपल्याला नक्कीच त्यातून भेटतो आणि त्याचा उपयोगही कधीतरी होतो.

या सगळ्या गोष्टी अनुभवताना, काही कथा लिहिताना, आपल्यातला त्या मनाला, कोणत्याही पात्रावर प्रेम करू द्यायचं नाही हा विचार मात्र मी नेहमी करायचो. म्हणजे त्या कथेला पूर्ण न्याय मिळाला पाहिजे हे महत्त्वाचं. नाहीतर ती कथा एकांगी व्हायची भिती असायची. पण कितीही प्रयत्न केला, तरी एखाद्या तरी पात्राच्या प्रेमात पडायचं, अगदी नकळत‌च , मग आपणच आपल्या लिखाणाच्या प्रेमात जर नाही पडलो तर त्या लिखाणाचा काय उपयोग … असही तेव्हा वाटायचं!! आणि तसचं झालं, खूप साऱ्या कविता मनात घर करून बसल्या. कित्येक कडवी मनात शब्दांशी झुंज करत राहिले, आणि त्यामुळेच लिखाण आपल्या स्वतःच्या आनंदासाठी करावं हे कळायला लागले.

अगदी तेव्हापासून ते आजपर्यंत लिखाण फक्त आपल्याला आनंद मिळावा या उद्देशानेच लिहीत राहिलो. एखाद्या वेळी परिस्थितीचा राग यायचा , माणसांचा राग यायचा तो या शब्दांच्या रुपात बाहेर पडू लागला. मनात कोणी घर करून बसले तर तेही हळूच कवितेतून डोकावून त्याच्यासाठी लिहिलेल्या कविता वाचू लागले. असे खूप काही शब्द बोलू लागले. जिवंत होऊ लागले. आणि मलाच विचारू लागले की, हे शब्दांच जग सत्य आहे की आभास !! पण याच उत्तर कधीच मला मिळालं नाही. कारण सत्य लिहावं तर ते आभास वाटू लागले आणि आभासाच्या मागे जावे तर सत्य दिसू लागले. पण हे बोलले काहीच नाही. कारण शब्दांचे जग तुमच्या विचारांवर ठरते हे कळू लागले.

या जगात फिरताना आपल्या जवळच्या लोकांना ते खूप जवळुन पाहु लागले .. माझ्याच लोकांना पुन्हा पुन्हा लिहू लागले …शब्द नकळत आपलेसे होऊ लागले !!!

✍️योगेश खजानदार ..😊😊

सांग सांग सखे जराशी..!!

सांग सांग गार वारा उगाच तुला छळतो का
रित्या रित्या तुझ्या मिठीस माझी आठवण देतो का

बघ बघ ते अभाळ तुझ्यासाठी बरसेल का
माझ्या आठवणींचा पाऊस जरा तुझ्यासाठी आणेल का

नाही नाही म्हणता म्हणता ती वाट तुझ बोलेल का
माझ्या गावास येण्यासाठी सोबत तुझी करेल का

थांब थांब सखे जराशी काही तरी विसरतेस का
प्रेम आहे तुझे माझ्यावर खरचं तू म्हणतेस का

खरं खरं सांगता सांगता हलकेच तू हसतेस का
मनातल्या भावना कळताच अलगद तू लाजतेस का

कुठे कुठे पाहता आता ते गंध सर्वत्र पसरले का
तुझ्या मनात प्रेमाचे हे फुलं खरंच बहरले का

नको नको वाटते जरी ते हृदय ऐकत नाही का
तुझ्या मनात नाव माझे सतत लिहिले जाते का

एका एका क्षणात आता मीच मी उरलो का
माझ्याविना क्षणांची तुझ भिती आता वाटते का

सांग सांग गार वारा उगाच तुला छळतो का…!!!

✍️©योगेश खजानदार

अल्लड ते हसू …✍️

अल्लड ते तुझे हसू मला
नव्याने पुन्हा भेटले
कधी खूप बोलले माझ्यासवे
कधी अबोल राहीले
बावरले ते क्षणभर जरा नी
ओठांवरती जणू विरले
अल्लड ते हसू मला का
पुन्हा तुझ्यात हरवून बसले

बोलले त्या नजरेस काही
मनात ते साठवून ठेवले
येणाऱ्या शब्दासही उगाच
आपलेसे करून घेतले
गंधाळलेल्या त्या फुलासही
उगाच भांडत बसले
अल्लड ते हसू मला का
पुन्हा नव्याने बहरताना दिसले

कधी त्या चांदणी सवे
चंद्रास सतावताना भासले
सांजवेळी बुडणाऱ्या सूर्यास
पाहणारे जणू मज वाटले
मंद ते उनाड वारे जणू
वाटेवरती त्यास भेटले
गालातल्या खळीस पाहून का
पुन्हा नव्याने प्रेमात पडले

अल्लड ते तुझे हसू मला का
नव्याने पुन्हा भेटले …!!!

✍️©योगेश खजानदार

सांग सखे …🤔

“मनातले सखे कितीदा सांगुनी
प्रेम तुझ माझे कळलेच का नाही
हळव्या क्षणांची ती साथ तुझ भेटून
त्या डोळ्यात तू शोधलेच का नाही

उरल्या या मिठीत माझ्या प्रेमाचा जणू गंध
तुझ्या श्वासात तू कधी ओळखलाच का नाही
भेटीस ती ओढ जणू छळतात ते पंख
त्यास तू कधी मुक्त जणू केलेच का नाही

सांग तू आता सांगू तरी काय आता
रित्या त्या मार्गावर तू दिसलीच का नाही
भेटली एक झुळूक बोलली मझ कित्येक
तुझ्या स्वप्नातले गाव तेव्हा भेटले का नाही

बरसल्या बेफाम पावसाच्या सरी अनेक
चिंब तुला पाहून अश्रुसवे बोलल्या का नाही
रंगवून कित्येक रंग आकाशातले ते इंद्रधनुष्य
तुझ्या नी माझ्या प्रेमाचे चित्र काढले का नाही

हात हातात घेऊन हळुवार ते डोळे भरून
अलगद ते तुझ पाहताना दिसलेच का नाही
माझे मलाच शोधताना उगा आरशात पाहताना
शोधूनही मला तेव्हा मी भेटलोच का नाही

सांग सखे एकदा ,

मनातले तुला कितीदा सांगुनी
प्रेम तुझ माझे कळलेच का नाही …!!!”

✍️©योगेश खजानदार

बंधन ..!(कथा भाग ३)

विशाल आता अस्वस्थ झाला होता. प्रिती त्याला भेटायला येणार हे कळल्या पासून त्याच मन कशातच लागतं नव्हते.
“तुझ्या शब्दाचा आधार होता प्रिती मला !! पण मनात असूनही तू मला कधी भेटूच नये असच वाटलं मला!! कदाचीत माझा स्वार्थ असेल यामध्ये !! किंवा स्वतःला तुझ्यापासून लपवण्याची ही धडपड !! माझी ही अवस्था का झाली हे सांगण्याची ताकद माझ्यात नाहीये !! ” विशाल मनात कित्येक विचार करत होता.
विचारांच्या तंद्रीत विशाल झोपी गेला. रात्रभर मारिया त्याच्या जवळच बसून होती. विशालची तब्येत नाजूक होत होती.
“बाळ विशाल !!” मारिया बसल्या जागीच झोपून गेली होती. उठल्या उठल्या तिने विशालला हाक दिली.
विशाल किंचित डोळे उघडून मारियाकडे पाहू लागला.
“मी डॉक्टरांना बोलावते !! ” मारिया उठून बाहेर जाऊ लागली.
तेवढ्यात विशालने मारियाला नकारार्थी मान हलवली.
“आजार वाढलाय विशाल! ” मारिया डोळ्यातले अश्रू पुसत बोलू लागली.
पुसट अश्या आवाजात विशाल हळू बोलू लागला.
“प्रि.. ती.. !!” विशालच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.
“भेटायचं ना ??” भरल्या आवाजात मारिया बोलत होती.
विशालने फक्त होकारार्थी मान हलवली. मारिया कित्येक वेळ तिथेच बसून आसवे गाळत होती. विशालची ही अवस्था तिला पाहवत नव्हती. तिने विशालचा विरोध असतानाही डॉक्टरांना बोलावले. पण त्याचा काहीच परिणाम झाला नाही. डॉक्टरांनी परिस्थिती नाजूक असल्याचं सांगितलं. अशात कित्येक दिवस गेले. रोजचा दिवस फक्त कित्येक आठवणी घेऊन येत होता. विशाल अडकत अडकत बोलू लागला होता. पण परिस्थिती नाजूक होती. मारियाला फक्त विशाल नीट व्हावा एवढचं वाटत होत. त्याच्याशिवाय तिच्या आयुष्यात कोणीच नव्हते. कसाही असला तरी तो तिच्यासाठी आधार होता. रक्ताचा नसला तरी मुलापेक्षा कमी नव्हता.
“माझे श्वास आज माझ्याशीच का भांडत आहेत !! आठवणीतल्या तुला माझ्या नजरेसमोर आणत आहेत!! पण तू येणार, तुझ्या निरंजनाला भेटायला येणार म्हणून कदाचित ते श्वास त्या विधात्याला थोड्या अजून क्षणाची भीक मागत आहेत !! तो निष्ठुर नाहीये !! खऱ्या प्रेमाची त्यालाही कदर आहे !! तो नक्कीच माझ्या श्र्वासांच गाऱ्हाणं ऐकेल !! ” विशाल श्वास आणि क्षण यातील अंतर पाहत होता. स्वतःतच गुंतला होता.
“कित्येक वर्षांपूर्वी विशालला भेटण्याची ओढ अशीच होती मला !! त्या बागेत कित्येक वेळ मी त्याची वाट पाहिली!! पण तो आलाच नाही !! पुन्हा ना त्याच कधी पत्र आले!! ना कधी त्याने मला भेटायला बोलावलं. पण मी त्याला दोष देणार नाही , कधीच नाही !! माझा विशाल असा कधीच नव्हता!! आणि नाहीच !! त्याच्यासाठी लिहिलेल्या कित्येक कविता कथा यांचे भाव, ते लिहीत असतानाचे माझे विचार, अचूक कोणी ओळखले असतील तर ते निरंजन ने !! ” प्रिती आज निरांजानाला भेटायला निघाली होती.
“आयुष्याची कित्येक वर्ष या पोराने इथेच या खोलीत काढली. ना कोणी येत भेटायला , ना कोणी जात !! फक्त त्याच्या आठवणींची काय ती सोबत त्याला!! आयुष्य कुठेतरी चांगलं जात होत तेव्हा नशिबाने सारेच हिरावून घेतले!! पण नियती कदाचित हसून म्हटली असेल, थांब अजून तुला तिला पहायचं आहे !! आणि म्हणूनच कदाचित प्रिती त्याला पाहायला येते!! पण गॉड, माझ्या या पोराला तिला भेटू दे !! प्रितीची आणि त्याची भेट लवकर होऊ देत !! ” मारिया स्वयंपाक घरात देवाला प्रार्थना करत होती.
तेवढ्यात बाहेरून कोणीतरी आवाज दिला. मारिया पटकन बाहेर गेली. एक सुंदर स्री समोर उभी होती. मारिया समोर येताच ती बोलू लागली.
“हे निरंजन देशमुख यांचच घर ना ??” मारियाने क्षणात प्रितीला ओळखलं.
ती काहीच न बोलता प्रितीला आत येण्यास खुणावत होती. प्रिती घरात येताच तिलाही थोडे नवल वाटले. तिथे समोरचं तिने लिहिलेले पुस्तक ठेवले होते.
“आपण चहा घेणार की कॉफी?” मारिया पाण्याचा ग्लास तिच्या हातात देत म्हणाली.
“नाही !! काही नको मला!! मला खरतर निरंजन यांना भेटायचं होत !! ते आहेत का ?? मी प्रिती सरदेसाई!!” प्रिती मारियाकडे पाहून बोलू लागली.
“हो भेटतील ना!! ” मारिया डोळ्यात आलेले पाणी लपवत म्हणाली आणि पुढे म्हणाली.
“चला माझ्या सोबत !! “. मारिया असे म्हणताच प्रिती तिच्या मागे जाऊ लागली.
खोलीचा दरवाजा उघडताच प्रिती आणि मारिया खोलीत आले. पलंगावर पडलेल्या विशालकडे पाहताच प्रिती निशब्द झाली. डोळ्यातले अश्रू अगदी मनसोक्त वाहू लागले. प्रिती विशालला बिलगली.
“विशाल ??” तिच्या चेहऱ्यावरचे कित्येक भाव बदलले.
“हो विशालचं!! प्रिती तू ज्याला निरंजन समजतं होतीस तो तुझा विशालच आहे !!” मारिया तिला सावरत बोलू लागली.
“हे काय झालं तुला विशाल!!तुझी ही अवस्था आणि मला काहीच माहीत नाही !!अस का केलस तू?? तुला मला कधी भेटावसं वाटलं नाही, की तुला अस पाहून मी तुला दुरावेल अस वाटलं ?? का विशाल??? का लपवलसं सार हे माझ्यापासून?? ” प्रिती कित्येक मनातले भाव बोलत होती. आपल्या मनातल सांगत होती. बोलत होती.
“मला……!! माफ … कर !!” विशालच्या या तुटक बोलण्याने प्रिती शांत झाली.
मारिया प्रितीला खोलीतून बाहेर घेऊन आली. प्रितीला सावरत ती तिला खूप काही सांगू लागली.
“पण मारिया !! हे कस आणि कधी झालं ?? माझा विशाल असा कधीच नव्हता !! आज त्याची ही अवस्था पाहून मला खरचं कळत नाहीये काही !!” प्रिती अगदिक होऊन बोलू लागली.
“हे कधी आणि का झालं !! हे काहीच आता विचारू नकोस प्रिती !! कदाचित विशालला तुझी आता जास्त गरज आहे !!” मारिया आपला हुंदका दाबत म्हणाली.
“त्याच्याकडे जास्त वेळ नाहीये !! ”
असे म्हणताच प्रिती कित्येक वेळ आपले अश्रू गाळत राहिली. आत विशाल जवळ येत ती बोलू लागली.
“तुला बरं व्हायचं आहे !! माझ्यासाठी !!” प्रिती विशाल जवळ बसली.
विशाल तिच्याकडे पाहून गालातल्या गालात हसला. तिच्या शेजारी ठेवलेल्या तिनेच लिहिलेल्या पुस्तकाकडे पाहून फक्त तुटक बोलण्याचा प्रयत्न करू लागला.
“क.. वि..ता!!!” प्रिती त्याला काय म्हणायचं आहे ते पाहू लागली.
प्रिती ते पुस्तक उचलत म्हणाली.
“यातली कविता ?? वाचु???”
विशाल होकारार्थी मान हालवुन हो म्हणाला. प्रिती ते पुस्तक उघडून त्यातली एक कविता म्हणू लागली.

“सावरले ते क्षण कालचे
तुझ्या विरहाने भिजले जरासे
मज एक भेट हवी तुझी
सांग त्या मनास तू जरासे

थांबली वाट ,भीक या श्र्वासांची
झुळूक विचारते हे कोणते गंधही
सांग कधी भेट होईल सख्या
तुझ्या विरहात भान न कशाचे

उरलास तूच फक्त माझ्यात
कित्येक आसवात आणि श्वासात
मी वाट पाहील तुझी अखेर पर्यंत
उरले मागणे हेच अखेरचे …!!”

प्रिती स्वतःचे अश्रू अवरत होती. पुस्तकं मिटून ती कित्येक वेळ विशाल जवळ बसून त्याला बोलत होती.

क्रमशः

©✍योगेश खजानदार