क्षणिक या फुलास काही ..!!

क्षणिक यावे या जगात आपण
क्षणात सारे सोडून जावे
फुलास कोणी पुसे न आता
क्षणिक बहरून कसे जगावे

न पाहता वाट पुढची कोणती
क्षणाक्षणास गंध उधळीत जावे
कोणी ठेविले मस्तकी उगाच अन
कोणी पायी त्यास तुडवून जावे

कधी प्रेमाचे बंध जोडून येता
त्यासवे प्रणयात हरवून जावे
कधी मग अखेरच्या प्रवासातही
निर्जीव देहाचे सोबती व्हावे

कोणी बोलता मनातले खूप काही
आठवणीत त्याच्या चुरगळून जावे
फूलास न मग पुसले कोणी
वेदनेतही सुगंध कसे देत रहावे

अखेरच्या क्षणात राहिले जरी काही
आयुष्याशी कोणते वैर नसावे
सुकल्या पाकळ्या वरती मग तेव्हा
आपल्या जाण्याचे ओझे नसावे

राहता राहिले इथे न काही
क्षणाक्षणाला आयुष्य जगत रहावे
फुलास विचारून बघ तु एकदा
क्षणिक बहरून कसे जगावे ..

✍️योगेश खजानदार

नकळत शब्द बोलू लागले ..!!

कित्येक वर्ष झाली, मी Yogesh khajandar’s Blog (Yk’s Blog ✍️) नावाने ब्लॉग लिहीत आहे. कित्येक कविता , कथा , काही मनातले विचार मी या ब्लॉग मार्फत मांडले. कधी लिखाण अगदी सहज झालं. तर कधी कित्येक शोधूनही काहीच भेटले नाही. माझ्या कविता वाचकांना आवडल्या , खूप लोक या ब्लॉगचे नियमित वाचकही झाले आणि या सगळ्यांच्या प्रतिसादामुळे या एवढ्या वर्षात मला खूप काही या ब्लॉगमध्ये बोलता आले. आता इतकं लिहूनही काही माझे मित्र ,वाचक मला म्हणाले ,की तुम्ही एखाद पुस्तक का प्रकाशित करत नाहीत??.. तर त्यांना एवढच म्हणावंसं वाटतं, की प्रत्येक गोष्टीला योग्य वेळ यावी लागते. तसचं माझ्या पुस्तकाचं ही होईल.

लिहिताना मला खूप वेळा काय लिहावं असा प्रश्न कधीच पडला नाही, कारण मनात आहे ते लिहायचं या एका विचाराने मी लिहीत रहायचो. सुरुवात केली तेव्हा छोट्या छोट्या कविता मी ब्लॉग मध्ये शेअर करत राहिलो. तेव्हा लिखाण ही एवढं चांगलं नसायचं. वाचनाची प्रचंड आवड, त्यामुळे आपसूकच लिखाण व्हायचं. सुरुवातीच्या काही काळात अगदी दोन ते तीन कडव्याची एखादी कविता व्हायची. पण पुढे लिखाण वाढत गेलं आणि आज कित्येक कविता लिहिल्या, त्यानंतर पुन्हा थोड मागे पहावसं वाटल ते त्या सुरुवातींच्या कवितेकडे. अगदी सहजच…!!

खरंतर लिखाण का करावं हा महत्त्वाचा प्रश्न खूप लोकांना पडतो, मलाही वाटायचं लिखाण का करावं?? पण मी खूप काही विचार केला नाही याचा, कारण उत्तर अगदी सहज मिळालं. मनात जे काही आहे त्याला वाट मोकळी करून द्यायची आणि त्यानंतर भेटणारा तो मनाचा हलकेपणा तो म्हणजे खरा लिखाणाचा आनंद असतो हे त्यावेळी कळलं. म्हणजे कथा अगदी आपल्यातल्या असाव्या अस वाटायचं. लिखाण थोडं अलंकारिक भाषेत असावं, पण भाव मात्र अगदी वाचकाच्या मनाला स्पर्श करून जायला हवे असं लिहायचं. आणि म्हणूनच आजपर्यंत लिखाण करताना ,कथा लिहिताना. त्यातील नायक , नायिकेचे मन ,ती व्यक्तिरेखा मी कधीतरी कुठेतरी अनुभवलेली असायची, आणि ते पात्र लिहिताना त्या व्यक्तीचा मला तिथे उपयोग व्हायचा, त्यामुळे कथा अजुन जिवंत व्हायची. असं म्हणतात की खूप पुस्तक वाचण्याचा प्रयत्न करण्यापेक्षा माणसं वाचावी, या जगाला अजुन जवळून पाहिल्याचा अनुभव आपल्याला नक्कीच त्यातून भेटतो आणि त्याचा उपयोगही कधीतरी होतो.

या सगळ्या गोष्टी अनुभवताना, काही कथा लिहिताना, आपल्यातला त्या मनाला, कोणत्याही पात्रावर प्रेम करू द्यायचं नाही हा विचार मात्र मी नेहमी करायचो. म्हणजे त्या कथेला पूर्ण न्याय मिळाला पाहिजे हे महत्त्वाचं. नाहीतर ती कथा एकांगी व्हायची भिती असायची. पण कितीही प्रयत्न केला, तरी एखाद्या तरी पात्राच्या प्रेमात पडायचं, अगदी नकळत‌च , मग आपणच आपल्या लिखाणाच्या प्रेमात जर नाही पडलो तर त्या लिखाणाचा काय उपयोग … असही तेव्हा वाटायचं!! आणि तसचं झालं, खूप साऱ्या कविता मनात घर करून बसल्या. कित्येक कडवी मनात शब्दांशी झुंज करत राहिले, आणि त्यामुळेच लिखाण आपल्या स्वतःच्या आनंदासाठी करावं हे कळायला लागले.

अगदी तेव्हापासून ते आजपर्यंत लिखाण फक्त आपल्याला आनंद मिळावा या उद्देशानेच लिहीत राहिलो. एखाद्या वेळी परिस्थितीचा राग यायचा , माणसांचा राग यायचा तो या शब्दांच्या रुपात बाहेर पडू लागला. मनात कोणी घर करून बसले तर तेही हळूच कवितेतून डोकावून त्याच्यासाठी लिहिलेल्या कविता वाचू लागले. असे खूप काही शब्द बोलू लागले. जिवंत होऊ लागले. आणि मलाच विचारू लागले की, हे शब्दांच जग सत्य आहे की आभास !! पण याच उत्तर कधीच मला मिळालं नाही. कारण सत्य लिहावं तर ते आभास वाटू लागले आणि आभासाच्या मागे जावे तर सत्य दिसू लागले. पण हे बोलले काहीच नाही. कारण शब्दांचे जग तुमच्या विचारांवर ठरते हे कळू लागले.

या जगात फिरताना आपल्या जवळच्या लोकांना ते खूप जवळुन पाहु लागले .. माझ्याच लोकांना पुन्हा पुन्हा लिहू लागले …शब्द नकळत आपलेसे होऊ लागले !!!

✍️योगेश खजानदार ..😊😊

सांग सांग सखे जराशी..!!

सांग सांग गार वारा उगाच तुला छळतो का
रित्या रित्या तुझ्या मिठीस माझी आठवण देतो का

बघ बघ ते अभाळ तुझ्यासाठी बरसेल का
माझ्या आठवणींचा पाऊस जरा तुझ्यासाठी आणेल का

नाही नाही म्हणता म्हणता ती वाट तुझ बोलेल का
माझ्या गावास येण्यासाठी सोबत तुझी करेल का

थांब थांब सखे जराशी काही तरी विसरतेस का
प्रेम आहे तुझे माझ्यावर खरचं तू म्हणतेस का

खरं खरं सांगता सांगता हलकेच तू हसतेस का
मनातल्या भावना कळताच अलगद तू लाजतेस का

कुठे कुठे पाहता आता ते गंध सर्वत्र पसरले का
तुझ्या मनात प्रेमाचे हे फुलं खरंच बहरले का

नको नको वाटते जरी ते हृदय ऐकत नाही का
तुझ्या मनात नाव माझे सतत लिहिले जाते का

एका एका क्षणात आता मीच मी उरलो का
माझ्याविना क्षणांची तुझ भिती आता वाटते का

सांग सांग गार वारा उगाच तुला छळतो का…!!!

✍️©योगेश खजानदार

अल्लड ते हसू …✍️

अल्लड ते तुझे हसू मला
नव्याने पुन्हा भेटले
कधी खूप बोलले माझ्यासवे
कधी अबोल राहीले
बावरले ते क्षणभर जरा नी
ओठांवरती जणू विरले
अल्लड ते हसू मला का
पुन्हा तुझ्यात हरवून बसले

बोलले त्या नजरेस काही
मनात ते साठवून ठेवले
येणाऱ्या शब्दासही उगाच
आपलेसे करून घेतले
गंधाळलेल्या त्या फुलासही
उगाच भांडत बसले
अल्लड ते हसू मला का
पुन्हा नव्याने बहरताना दिसले

कधी त्या चांदणी सवे
चंद्रास सतावताना भासले
सांजवेळी बुडणाऱ्या सूर्यास
पाहणारे जणू मज वाटले
मंद ते उनाड वारे जणू
वाटेवरती त्यास भेटले
गालातल्या खळीस पाहून का
पुन्हा नव्याने प्रेमात पडले

अल्लड ते तुझे हसू मला का
नव्याने पुन्हा भेटले …!!!

✍️©योगेश खजानदार

सांग सखे …🤔

“मनातले सखे कितीदा सांगुनी
प्रेम तुझ माझे कळलेच का नाही
हळव्या क्षणांची ती साथ तुझ भेटून
त्या डोळ्यात तू शोधलेच का नाही

उरल्या या मिठीत माझ्या प्रेमाचा जणू गंध
तुझ्या श्वासात तू कधी ओळखलाच का नाही
भेटीस ती ओढ जणू छळतात ते पंख
त्यास तू कधी मुक्त जणू केलेच का नाही

सांग तू आता सांगू तरी काय आता
रित्या त्या मार्गावर तू दिसलीच का नाही
भेटली एक झुळूक बोलली मझ कित्येक
तुझ्या स्वप्नातले गाव तेव्हा भेटले का नाही

बरसल्या बेफाम पावसाच्या सरी अनेक
चिंब तुला पाहून अश्रुसवे बोलल्या का नाही
रंगवून कित्येक रंग आकाशातले ते इंद्रधनुष्य
तुझ्या नी माझ्या प्रेमाचे चित्र काढले का नाही

हात हातात घेऊन हळुवार ते डोळे भरून
अलगद ते तुझ पाहताना दिसलेच का नाही
माझे मलाच शोधताना उगा आरशात पाहताना
शोधूनही मला तेव्हा मी भेटलोच का नाही

सांग सखे एकदा ,

मनातले तुला कितीदा सांगुनी
प्रेम तुझ माझे कळलेच का नाही …!!!”

✍️©योगेश खजानदार

बंधन ..!(कथा भाग ३)

विशाल आता अस्वस्थ झाला होता. प्रिती त्याला भेटायला येणार हे कळल्या पासून त्याच मन कशातच लागतं नव्हते.
“तुझ्या शब्दाचा आधार होता प्रिती मला !! पण मनात असूनही तू मला कधी भेटूच नये असच वाटलं मला!! कदाचीत माझा स्वार्थ असेल यामध्ये !! किंवा स्वतःला तुझ्यापासून लपवण्याची ही धडपड !! माझी ही अवस्था का झाली हे सांगण्याची ताकद माझ्यात नाहीये !! ” विशाल मनात कित्येक विचार करत होता.
विचारांच्या तंद्रीत विशाल झोपी गेला. रात्रभर मारिया त्याच्या जवळच बसून होती. विशालची तब्येत नाजूक होत होती.
“बाळ विशाल !!” मारिया बसल्या जागीच झोपून गेली होती. उठल्या उठल्या तिने विशालला हाक दिली.
विशाल किंचित डोळे उघडून मारियाकडे पाहू लागला.
“मी डॉक्टरांना बोलावते !! ” मारिया उठून बाहेर जाऊ लागली.
तेवढ्यात विशालने मारियाला नकारार्थी मान हलवली.
“आजार वाढलाय विशाल! ” मारिया डोळ्यातले अश्रू पुसत बोलू लागली.
पुसट अश्या आवाजात विशाल हळू बोलू लागला.
“प्रि.. ती.. !!” विशालच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.
“भेटायचं ना ??” भरल्या आवाजात मारिया बोलत होती.
विशालने फक्त होकारार्थी मान हलवली. मारिया कित्येक वेळ तिथेच बसून आसवे गाळत होती. विशालची ही अवस्था तिला पाहवत नव्हती. तिने विशालचा विरोध असतानाही डॉक्टरांना बोलावले. पण त्याचा काहीच परिणाम झाला नाही. डॉक्टरांनी परिस्थिती नाजूक असल्याचं सांगितलं. अशात कित्येक दिवस गेले. रोजचा दिवस फक्त कित्येक आठवणी घेऊन येत होता. विशाल अडकत अडकत बोलू लागला होता. पण परिस्थिती नाजूक होती. मारियाला फक्त विशाल नीट व्हावा एवढचं वाटत होत. त्याच्याशिवाय तिच्या आयुष्यात कोणीच नव्हते. कसाही असला तरी तो तिच्यासाठी आधार होता. रक्ताचा नसला तरी मुलापेक्षा कमी नव्हता.
“माझे श्वास आज माझ्याशीच का भांडत आहेत !! आठवणीतल्या तुला माझ्या नजरेसमोर आणत आहेत!! पण तू येणार, तुझ्या निरंजनाला भेटायला येणार म्हणून कदाचित ते श्वास त्या विधात्याला थोड्या अजून क्षणाची भीक मागत आहेत !! तो निष्ठुर नाहीये !! खऱ्या प्रेमाची त्यालाही कदर आहे !! तो नक्कीच माझ्या श्र्वासांच गाऱ्हाणं ऐकेल !! ” विशाल श्वास आणि क्षण यातील अंतर पाहत होता. स्वतःतच गुंतला होता.
“कित्येक वर्षांपूर्वी विशालला भेटण्याची ओढ अशीच होती मला !! त्या बागेत कित्येक वेळ मी त्याची वाट पाहिली!! पण तो आलाच नाही !! पुन्हा ना त्याच कधी पत्र आले!! ना कधी त्याने मला भेटायला बोलावलं. पण मी त्याला दोष देणार नाही , कधीच नाही !! माझा विशाल असा कधीच नव्हता!! आणि नाहीच !! त्याच्यासाठी लिहिलेल्या कित्येक कविता कथा यांचे भाव, ते लिहीत असतानाचे माझे विचार, अचूक कोणी ओळखले असतील तर ते निरंजन ने !! ” प्रिती आज निरांजानाला भेटायला निघाली होती.
“आयुष्याची कित्येक वर्ष या पोराने इथेच या खोलीत काढली. ना कोणी येत भेटायला , ना कोणी जात !! फक्त त्याच्या आठवणींची काय ती सोबत त्याला!! आयुष्य कुठेतरी चांगलं जात होत तेव्हा नशिबाने सारेच हिरावून घेतले!! पण नियती कदाचित हसून म्हटली असेल, थांब अजून तुला तिला पहायचं आहे !! आणि म्हणूनच कदाचित प्रिती त्याला पाहायला येते!! पण गॉड, माझ्या या पोराला तिला भेटू दे !! प्रितीची आणि त्याची भेट लवकर होऊ देत !! ” मारिया स्वयंपाक घरात देवाला प्रार्थना करत होती.
तेवढ्यात बाहेरून कोणीतरी आवाज दिला. मारिया पटकन बाहेर गेली. एक सुंदर स्री समोर उभी होती. मारिया समोर येताच ती बोलू लागली.
“हे निरंजन देशमुख यांचच घर ना ??” मारियाने क्षणात प्रितीला ओळखलं.
ती काहीच न बोलता प्रितीला आत येण्यास खुणावत होती. प्रिती घरात येताच तिलाही थोडे नवल वाटले. तिथे समोरचं तिने लिहिलेले पुस्तक ठेवले होते.
“आपण चहा घेणार की कॉफी?” मारिया पाण्याचा ग्लास तिच्या हातात देत म्हणाली.
“नाही !! काही नको मला!! मला खरतर निरंजन यांना भेटायचं होत !! ते आहेत का ?? मी प्रिती सरदेसाई!!” प्रिती मारियाकडे पाहून बोलू लागली.
“हो भेटतील ना!! ” मारिया डोळ्यात आलेले पाणी लपवत म्हणाली आणि पुढे म्हणाली.
“चला माझ्या सोबत !! “. मारिया असे म्हणताच प्रिती तिच्या मागे जाऊ लागली.
खोलीचा दरवाजा उघडताच प्रिती आणि मारिया खोलीत आले. पलंगावर पडलेल्या विशालकडे पाहताच प्रिती निशब्द झाली. डोळ्यातले अश्रू अगदी मनसोक्त वाहू लागले. प्रिती विशालला बिलगली.
“विशाल ??” तिच्या चेहऱ्यावरचे कित्येक भाव बदलले.
“हो विशालचं!! प्रिती तू ज्याला निरंजन समजतं होतीस तो तुझा विशालच आहे !!” मारिया तिला सावरत बोलू लागली.
“हे काय झालं तुला विशाल!!तुझी ही अवस्था आणि मला काहीच माहीत नाही !!अस का केलस तू?? तुला मला कधी भेटावसं वाटलं नाही, की तुला अस पाहून मी तुला दुरावेल अस वाटलं ?? का विशाल??? का लपवलसं सार हे माझ्यापासून?? ” प्रिती कित्येक मनातले भाव बोलत होती. आपल्या मनातल सांगत होती. बोलत होती.
“मला……!! माफ … कर !!” विशालच्या या तुटक बोलण्याने प्रिती शांत झाली.
मारिया प्रितीला खोलीतून बाहेर घेऊन आली. प्रितीला सावरत ती तिला खूप काही सांगू लागली.
“पण मारिया !! हे कस आणि कधी झालं ?? माझा विशाल असा कधीच नव्हता !! आज त्याची ही अवस्था पाहून मला खरचं कळत नाहीये काही !!” प्रिती अगदिक होऊन बोलू लागली.
“हे कधी आणि का झालं !! हे काहीच आता विचारू नकोस प्रिती !! कदाचित विशालला तुझी आता जास्त गरज आहे !!” मारिया आपला हुंदका दाबत म्हणाली.
“त्याच्याकडे जास्त वेळ नाहीये !! ”
असे म्हणताच प्रिती कित्येक वेळ आपले अश्रू गाळत राहिली. आत विशाल जवळ येत ती बोलू लागली.
“तुला बरं व्हायचं आहे !! माझ्यासाठी !!” प्रिती विशाल जवळ बसली.
विशाल तिच्याकडे पाहून गालातल्या गालात हसला. तिच्या शेजारी ठेवलेल्या तिनेच लिहिलेल्या पुस्तकाकडे पाहून फक्त तुटक बोलण्याचा प्रयत्न करू लागला.
“क.. वि..ता!!!” प्रिती त्याला काय म्हणायचं आहे ते पाहू लागली.
प्रिती ते पुस्तक उचलत म्हणाली.
“यातली कविता ?? वाचु???”
विशाल होकारार्थी मान हालवुन हो म्हणाला. प्रिती ते पुस्तक उघडून त्यातली एक कविता म्हणू लागली.

“सावरले ते क्षण कालचे
तुझ्या विरहाने भिजले जरासे
मज एक भेट हवी तुझी
सांग त्या मनास तू जरासे

थांबली वाट ,भीक या श्र्वासांची
झुळूक विचारते हे कोणते गंधही
सांग कधी भेट होईल सख्या
तुझ्या विरहात भान न कशाचे

उरलास तूच फक्त माझ्यात
कित्येक आसवात आणि श्वासात
मी वाट पाहील तुझी अखेर पर्यंत
उरले मागणे हेच अखेरचे …!!”

प्रिती स्वतःचे अश्रू अवरत होती. पुस्तकं मिटून ती कित्येक वेळ विशाल जवळ बसून त्याला बोलत होती.

क्रमशः

©✍योगेश खजानदार

बंधन ..✍ (कथा भाग १)

“आज कित्येक वर्ष निघून गेली !! पण ते बंधन आजही तसच का आहे?? हेच मला कळले नाही !! या पलंगावर पडून कित्येक दिवस असेच गेले !! त्या फिरणाऱ्या गोल चाकांचा काय तो आधार मला !!! पण एवढं सगळं असूनही पुन्हा आजारपणाची भर !! कदाचित त्या देवालाही मला स्वतः कडे बोलावण्याची घाईच झाली आहे !!!” विशाल मनातलं लिहीत होता.
” प्रितीला भेटून कित्येक वर्ष लोटून गेली !! उरल्या शेवटच्या आठवणीत आजही दिवस सरतात !! तिच्या मागच्या वर्षी लिहिलेल्या ‘ मनाची काहूर !’ या पुस्तकाची पाने वाचून मन भरून येत !! ती मला आजही विसरली नाही, याचंच कौतुक वाटत !! तिच्या आजपर्यंतच्या प्रत्येक लिखाणाचं कौतुक केलं मी !! आवर्जून पत्र लिहिली !! पण वेगळ्या नावाने !!! ” विशाल लिहिता लिहिता थांबला.
एक अश्रू त्या वहीच्या पानावर पडला आणि कदाचित लिहिण्याच थांबवावं अस विशालला सांगून गेला.
“मारिया !! ” जोरात विशाल ओरडत होता.
“मारिया !! ” त्या एवढ्या मोठ्या घरात त्याचा आवाज घुमत होता.
लांबून कोणीतरी पळत येतं आहे याचा आवाज झाला. मारिया विशालच्या खोलीत आली आणि बोलु लागली.
“काय पाहिजे विशाल ?” पन्नास साठ वर्षाची ती मारिया एकटक विशालकडे पाहत होती.
“मला बाहेर घेऊन चल !! ” विशाल डोळ्यातले अश्रू पुसत बोलत होता.
“विशाल बेटा , आज पुन्हा प्रितीची आठवण झाली ?” मारिया विशालची नोकर, पण अगदी विशालच्या जवळची होती. कित्येक वर्ष विशालकडे काम करत होती. अगदी विशालच्या आईसारखी होती.
“नाही मारिया !!अस काही नाहीये !!”
“विशाल बेटा !! किती वर्ष झाली ओळखते मी तुला !! मनातलं असंच मनात ठेवायची सवयच आहे तुला!! ” मारिया विशालला एका बाजूने उचलत खुर्चीवर बसवत होती. विशालही तिला आता मनातलं सांगु लागला.
“आज मी पुन्हा प्रितीला पत्र लिहिलं मारिया !! आणि त्यात तिला म्हटलं की कदाचित हे माझं तुला शेवटचं पत्र असेल !! पण अखेर पर्यंत तुझे शब्द माझ्या सोबत राहतील !! ” विशाल त्या व्हीलचेअर वर बसून बाहेरच्या मोकळ्या जागेत आला. मारिया शेजारीच बसून होती.
“कसं असतं बघ ना मारिया !! ती प्रिती आजही माझ्यावर किती प्रेम करते !! पण मला तिच्याकडे जायला या बंधनातून कधीच सुटका मिळत नाही !! आणि मला माझ्या या परिस्थितीची जाणीवही तिला कधीच करून द्यायची नाही !! ” विशाल समोरच्या बुडत्या सूर्याकडे पाहत म्हणाला.
“पण का ?” मारिया अगदिक होऊन बोलु लागली.
“कारण आपण काही वाईट स्वप्ने कधी पहिलीच नाहीत असं म्हणायचं आणि पुढे जायचं !! मारिया, तिच्या मनात आजही माझ्याबद्दल प्रेम आहे !! मी तिच्यापासून दूर गेलो यात काहीतरी कारण नक्की असणार हे तिलाही माहीत आहे !! पण ते कारण कळू नये असंच मला वाटतं !!” विशाल व्हीलचेअरकडे पाहत म्हणाला.
“पण मला माझ मन सांगत !! ती तुला नक्की शोधत येणार !! ” मारिया विशालच्या मागे उभा राहत म्हणाली.
“ती वेळ कधीच येऊ नये असं मला वाटतं !! ” विशाल आणि मारिया कित्येक वेळ तिथेच थांबले.
विशालच्या अपंगत्वाचा तेवढा एकच आधार होता. मारिया !! त्याच्या आयुष्यात बाकी काहीच राहिले नव्हते !! उरल्या होत्या काही आठवणी आपल्याच लोकांच्या!! पण त्याही काहीच दिवस!!
विशाल पुन्हा त्या पलंगावर पडून राहिला. मारिया त्याला तिथे झोपवुन निघुन गेली.
“श्वास कदाचित आता मोजत असतील, शेवटचेच आपले क्षण !! पण मी त्यांना सांगणार आहे !! दोन क्षण थांबा, मला माझ्या प्रितीचा चेहरा शेवटचा एकदा माझ्या नजरेत आणु द्या !! अगदी अखेरचा !! ही विनवणी तुम्हाला !! ” विशाल पलंगावर पडून होता. मनात कित्येक विचार होते.
“माझं शरीर जरी पंगू झालं असलं तरी माझ मन प्रितीला रोज भेटत !! कित्येक वेळ ते चालत चालत जात दूर त्या डोंगरात तिच्या सवे !! पाहत बसत मावळती!! आणि तिच्या नजरेतील मी !!मग हळूच घेत तिच्या गालांच चुंबन आणि धावत माझ्याकडे येत !! मन खूपच तिच्यावर प्रेम करत !! ” रात्रीच्या त्या एकांताचा वेळी विशाल आपल्या मनाशीच कित्येक वेळ बोलत होता.
ते घड्याळ मात्र सारखं टिक टिक करत होत. विशालला आपल्या स्वतःची जाणीव करून देत होत. ती रात्र तिच्या आठवणीत किती सुंदर वाटते ना. असे विचारत होत!
“पण प्रिती तुझी साथ आजही आहे !! तुझ्या शब्दांची !!या रात्रीच्या शांततेस भंग करायला तुझ्या कवितेच्या त्या ओळी मला साथ देतात!!

“मज पाहिजे सख्या तुझीच साथ
या आठवांचा मज होतो जाच
नकोस देऊ तू दुरावा मज आता
तोडून बंधने, घे मला कवेत

सांग त्या अंधारास तू काही
नकोस करू क्षणाची घाई
ठेव काही क्षणांस जपून तू
मज आहे तुझ्या भेटीची आस

हो! तू आहेस प्रत्येक श्वासात
माझ्या मनातल्या प्रत्येक घरात
त्या श्वासास ओळख तुझी होताच
उरलास फक्त तू या हृदयात!!! ”

अखेर उरलो फक्त मी या एकांतात !!! ” विशालचा आवाज साऱ्या घरात घुमला !!

क्रमशः …

✍योगेश खजानदार