समोर तू येता ..!!

“अचानक कधी समोर तू यावे
बोलण्यास तेव्हा शब्द ते नसावे
नजरेने सारे मग बोलून टाकावे
मनातले अलगद तुला ते कळावे

हात तुझा अलगद हातात घ्यावे
अबोल मी त्यास घट्ट धरावे
नकळत तेव्हा तू साथ द्यावे
सोबतीस माझ्या नेहमीच राहावे

स्वप्नात माझ्या जरी तू उरावे
चांदण्यात एक उगा मी शोधावे
कधी कळले ,कधी न कळावे
कुठे गुंतले ,कुठे हरवून जावे

इथे बहरली फुले उगा बघावे
त्यास मनातले सारे सांगून टाकावे
बहरल्या कळ्यानी तुलाच पहावे
अलगद त्यांनी मग गालात हसावे

अबोल या प्रेमास शब्द न मिळावे
किती शोधले परी सारे अबोल रहावे
हळूवार या मनास कसे आज सांगावे
भाव या मनीचे कसे ओठी आणावे

ओढ ही कोणती कसे आज कळावे
विरह हा असा की डोळ्यातून वहावे
अधीर या प्रेमात फक्त तुलाच पहावे
शब्द ते पुसट तेव्हा ओठांवर यावे …..!!”

✍️©योगेश खजानदार

Advertisements

ओझे भावनांचे…✍️

“नकळत साऱ्या भावनांचे
ओझे आज का झाले
काही चेहरे ओळखीचे त्यात
काही अनोळखी का निघाले

बोलल्या भावना मनाशी तेव्हा
सारे गुपित उघडे का झाले
क्षणभर सोबती हसवून जाता
आपलेच का रडवून गेले

शोधले खूप उगाच स्वतःस
अखेर ते शून्य का झाले
साथ आयुष्भर देणारे त्यास
मधेच का सोडून गेले

क्षणभर हसून पाहिले असता
मन थोडे शांत का झाले
अचानक अनोळखी कोणी मग
आठवणी देऊन का गेले

हा भार पेलवत उगाच मग
मन बोलते का झाले
भावनांशी खेळ कसला
स्वतःस रडवून का गेले

उरल्या थोड्या क्षणात आता
मोकळे ते का झाले
सारा भार मनास देऊन
हलके ते का झाले

नकळत साऱ्या भावनांचे
ओझे आज का झाले!!!!”

✍️©योगेश खजानदार

अनोळखी नाते..✍️

“नकोच आता भार आठवांचा
नकोच ती अधुरी नाती
नकोच ती सावली आपुल्यांची
नकोच त्या अधुऱ्या भेटी

बरेच उरले हातात त्या
रिक्त राहिली तरीही नाती
डोळ्यातल्या आसवांना विचारे
वेदनेची गोष्ट ती कोणती

ताणले तरी सुटे न आता
थांबले तरी का क्षणासाठी
परतून येता इथे असे मग
भेटले सारेच का अनोळखी

कसे नाते शोधावे इथे आज
साऱ्याच नव्या गोष्टी
शोधले तरी भेटले न आपुले
जुन्या चेहऱ्यास व्यर्थ शोधती

पुन्हा नव्याने भेटली का ती
दोन अनोळखी नाती
न त्यास नीट समजली
न त्याने जाणून घेतली

निर्थक सारे मनात असता
कशी जपणार मग ती नाती
या शब्दास न कळेच काही
बोलण्यास उरलेच न इथे बाकी

नात्यात हवी आपुलकी जरा
नात्यास हवी माणुसकी
नात्यात असावा विश्वास तेव्हा
नात्यास भेट व्हावी आपुली

कडव्या मनात न भेटते कोणी
जुन्या दुःखात न होते सोबती
नव्याने भेटली ती जुनी नाती
मग तरी ही का होती अनोळखी

म्हणून, मन बोलते,

नकोच आता भार आठवांचा
नकोच ती अधुरी नाती
नकोच ती सावली आपूल्यांची
नकोच त्या अधुऱ्या भेटी ..!!”

✍️©योगेश खजानदार

सैनिक

20180726093304.jpgआठवणींच्या जगात आज मी

सहजच हरवून गेलो आहे
पण भारतमाते तुला रक्षण्या
मी निडर होऊन इथे उभा आहे

आठवण त्या मातेची येते
जिच्या उदरात मी जन्म घेतला आहे
पण त्या मातेस तुला रक्षण्याचे
वचन मी देऊन आलो आहे

कुठे खांद्यावर हलकेच माझ्या
तो हात मखमली जाणवला आहे
पण भारतमाते मला उमगले
आईचे दुसरे रूप ही तू आहे

हो पाहते वाट माझी सखी
तिच्या नजरेत मी आज आहे
पण ती ओढ मग तुझ्या प्रेमाची
मला पुन्हा पुन्हा बोलते आहे

अनोळखी त्या शत्रू सोबत
मी अखेर पर्यंत लढणार आहे
पण मनात मला माझ्या मित्रांची
साथ नेहमीच भेटते आहे

एक सैनिक होऊन जगताना मी
तुला कित्येक वेळा वंदन करतो आहे
हे भारतमाते तुला रक्षण्या
हे आयुष्य माझे मी दिले आहे

हे भारतमाते तुला रक्षण्या
हे माझे मी दिले आहे !!

✍योगेश

चेहरे अनोळखी ..✍✍

“पाठीवरती हात फिरवता
खंजीर त्याने मारला होता
तोच आपुलकीचा सोबती
ज्याने घाव मनावर दिला होता

अश्रू पुसण्यासाठी हात येताच
कित्येक वेळ आपुला वाटला होता
त्याच अश्रूंचे कित्येक उपहास तो
चारचौघात करत बसला होता

सोबती चालण्यास मला तो
वाट त्याची दाखवत होता
चार पाऊले चालता चालता
पाय अडकवून पाडत होता

मनाच्या तळाशी विश्वास होऊन
तोच का दिसत होता
डोळे झाकून आपुला म्हणातना
तोच परका झाला होता

मी आणि माझ्यातील मी
तोच चांगला ओळखत होता
कित्येक नवीन चेहऱ्यात आता तो
मला अनोळखी आज झाला होता

भेटला एक आपुलकीचा तो
जो खरंच माझा झाला होता
चुकतात लोक माणसं ओळखायला
शेवटी मात्र सांगायचं राहिला होता!!”

✍योगेश