चहा दिवस …!!☕

“आमचा रोजचाच दिवस चहा दिवस ..!!” ✍️(एक चहाप्रेमी)

चहाला वेळ नाही ..!! पण वेळेला चहा मात्र नक्की लागतो !! हो ना ?? असच काहीसं नात आहे कित्येक लोकांचं चहाशी !! दिवसातून किमान एक दोन कप तरी चहा घेतल्याशिवाय या लोकांना जमतच नाही !!! मग सुरू होत, कुठला चहा उत्तम असतो आणि कडक वैगेरे .. अद्रक मारके असतो असं काही … . पण चहा जिथे असतो तिथे मैफिल मात्र नक्की सुंदर असते हे मात्र नक्की !! अहो या चहाने कित्येक बैठीक रंगवल्या !! कित्येक मुलींचे लग्न जमली .. असा सर्वांना आवडणारा आहे हा चहा !! .. चाय पे चर्चा !! .. चहा आणि भजी …!! चहा आणि तो पाऊस .. चहा आणि सिगरेटचा तो कश …!! म्हणजे प्रसंग कोणताही असो चहाची भूमिका नेहमीच कडक असते बर का ..!! असो जास्त काही लिहीत बसत नाही !!! चहाची वेळ पण झाली आहे .! आणि जे घेतायत त्यांचा चहा पण वाचता वाचता थंड होईल ..!! आणि आज जागतिक चहा दिवस(चहा प्रेमिसाठी तो रोजचं असतो) असल्या कारणाने चहाकडे दुर्लक्ष करून कसे चालेल (असही ते रोज होत नाहीच म्हणा.!! ).. नाही का ..!! म्हणून …तूर्तास पूर्णविराम .🙏🙏🙏😀😀😀

✍️©योगेश …#जागतिकचहादिवस #डिसेंबर_पंधरा ..

बंधन ..!(कथा भाग ३)

विशाल आता अस्वस्थ झाला होता. प्रिती त्याला भेटायला येणार हे कळल्या पासून त्याच मन कशातच लागतं नव्हते.
“तुझ्या शब्दाचा आधार होता प्रिती मला !! पण मनात असूनही तू मला कधी भेटूच नये असच वाटलं मला!! कदाचीत माझा स्वार्थ असेल यामध्ये !! किंवा स्वतःला तुझ्यापासून लपवण्याची ही धडपड !! माझी ही अवस्था का झाली हे सांगण्याची ताकद माझ्यात नाहीये !! ” विशाल मनात कित्येक विचार करत होता.
विचारांच्या तंद्रीत विशाल झोपी गेला. रात्रभर मारिया त्याच्या जवळच बसून होती. विशालची तब्येत नाजूक होत होती.
“बाळ विशाल !!” मारिया बसल्या जागीच झोपून गेली होती. उठल्या उठल्या तिने विशालला हाक दिली.
विशाल किंचित डोळे उघडून मारियाकडे पाहू लागला.
“मी डॉक्टरांना बोलावते !! ” मारिया उठून बाहेर जाऊ लागली.
तेवढ्यात विशालने मारियाला नकारार्थी मान हलवली.
“आजार वाढलाय विशाल! ” मारिया डोळ्यातले अश्रू पुसत बोलू लागली.
पुसट अश्या आवाजात विशाल हळू बोलू लागला.
“प्रि.. ती.. !!” विशालच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.
“भेटायचं ना ??” भरल्या आवाजात मारिया बोलत होती.
विशालने फक्त होकारार्थी मान हलवली. मारिया कित्येक वेळ तिथेच बसून आसवे गाळत होती. विशालची ही अवस्था तिला पाहवत नव्हती. तिने विशालचा विरोध असतानाही डॉक्टरांना बोलावले. पण त्याचा काहीच परिणाम झाला नाही. डॉक्टरांनी परिस्थिती नाजूक असल्याचं सांगितलं. अशात कित्येक दिवस गेले. रोजचा दिवस फक्त कित्येक आठवणी घेऊन येत होता. विशाल अडकत अडकत बोलू लागला होता. पण परिस्थिती नाजूक होती. मारियाला फक्त विशाल नीट व्हावा एवढचं वाटत होत. त्याच्याशिवाय तिच्या आयुष्यात कोणीच नव्हते. कसाही असला तरी तो तिच्यासाठी आधार होता. रक्ताचा नसला तरी मुलापेक्षा कमी नव्हता.
“माझे श्वास आज माझ्याशीच का भांडत आहेत !! आठवणीतल्या तुला माझ्या नजरेसमोर आणत आहेत!! पण तू येणार, तुझ्या निरंजनाला भेटायला येणार म्हणून कदाचित ते श्वास त्या विधात्याला थोड्या अजून क्षणाची भीक मागत आहेत !! तो निष्ठुर नाहीये !! खऱ्या प्रेमाची त्यालाही कदर आहे !! तो नक्कीच माझ्या श्र्वासांच गाऱ्हाणं ऐकेल !! ” विशाल श्वास आणि क्षण यातील अंतर पाहत होता. स्वतःतच गुंतला होता.
“कित्येक वर्षांपूर्वी विशालला भेटण्याची ओढ अशीच होती मला !! त्या बागेत कित्येक वेळ मी त्याची वाट पाहिली!! पण तो आलाच नाही !! पुन्हा ना त्याच कधी पत्र आले!! ना कधी त्याने मला भेटायला बोलावलं. पण मी त्याला दोष देणार नाही , कधीच नाही !! माझा विशाल असा कधीच नव्हता!! आणि नाहीच !! त्याच्यासाठी लिहिलेल्या कित्येक कविता कथा यांचे भाव, ते लिहीत असतानाचे माझे विचार, अचूक कोणी ओळखले असतील तर ते निरंजन ने !! ” प्रिती आज निरांजानाला भेटायला निघाली होती.
“आयुष्याची कित्येक वर्ष या पोराने इथेच या खोलीत काढली. ना कोणी येत भेटायला , ना कोणी जात !! फक्त त्याच्या आठवणींची काय ती सोबत त्याला!! आयुष्य कुठेतरी चांगलं जात होत तेव्हा नशिबाने सारेच हिरावून घेतले!! पण नियती कदाचित हसून म्हटली असेल, थांब अजून तुला तिला पहायचं आहे !! आणि म्हणूनच कदाचित प्रिती त्याला पाहायला येते!! पण गॉड, माझ्या या पोराला तिला भेटू दे !! प्रितीची आणि त्याची भेट लवकर होऊ देत !! ” मारिया स्वयंपाक घरात देवाला प्रार्थना करत होती.
तेवढ्यात बाहेरून कोणीतरी आवाज दिला. मारिया पटकन बाहेर गेली. एक सुंदर स्री समोर उभी होती. मारिया समोर येताच ती बोलू लागली.
“हे निरंजन देशमुख यांचच घर ना ??” मारियाने क्षणात प्रितीला ओळखलं.
ती काहीच न बोलता प्रितीला आत येण्यास खुणावत होती. प्रिती घरात येताच तिलाही थोडे नवल वाटले. तिथे समोरचं तिने लिहिलेले पुस्तक ठेवले होते.
“आपण चहा घेणार की कॉफी?” मारिया पाण्याचा ग्लास तिच्या हातात देत म्हणाली.
“नाही !! काही नको मला!! मला खरतर निरंजन यांना भेटायचं होत !! ते आहेत का ?? मी प्रिती सरदेसाई!!” प्रिती मारियाकडे पाहून बोलू लागली.
“हो भेटतील ना!! ” मारिया डोळ्यात आलेले पाणी लपवत म्हणाली आणि पुढे म्हणाली.
“चला माझ्या सोबत !! “. मारिया असे म्हणताच प्रिती तिच्या मागे जाऊ लागली.
खोलीचा दरवाजा उघडताच प्रिती आणि मारिया खोलीत आले. पलंगावर पडलेल्या विशालकडे पाहताच प्रिती निशब्द झाली. डोळ्यातले अश्रू अगदी मनसोक्त वाहू लागले. प्रिती विशालला बिलगली.
“विशाल ??” तिच्या चेहऱ्यावरचे कित्येक भाव बदलले.
“हो विशालचं!! प्रिती तू ज्याला निरंजन समजतं होतीस तो तुझा विशालच आहे !!” मारिया तिला सावरत बोलू लागली.
“हे काय झालं तुला विशाल!!तुझी ही अवस्था आणि मला काहीच माहीत नाही !!अस का केलस तू?? तुला मला कधी भेटावसं वाटलं नाही, की तुला अस पाहून मी तुला दुरावेल अस वाटलं ?? का विशाल??? का लपवलसं सार हे माझ्यापासून?? ” प्रिती कित्येक मनातले भाव बोलत होती. आपल्या मनातल सांगत होती. बोलत होती.
“मला……!! माफ … कर !!” विशालच्या या तुटक बोलण्याने प्रिती शांत झाली.
मारिया प्रितीला खोलीतून बाहेर घेऊन आली. प्रितीला सावरत ती तिला खूप काही सांगू लागली.
“पण मारिया !! हे कस आणि कधी झालं ?? माझा विशाल असा कधीच नव्हता !! आज त्याची ही अवस्था पाहून मला खरचं कळत नाहीये काही !!” प्रिती अगदिक होऊन बोलू लागली.
“हे कधी आणि का झालं !! हे काहीच आता विचारू नकोस प्रिती !! कदाचित विशालला तुझी आता जास्त गरज आहे !!” मारिया आपला हुंदका दाबत म्हणाली.
“त्याच्याकडे जास्त वेळ नाहीये !! ”
असे म्हणताच प्रिती कित्येक वेळ आपले अश्रू गाळत राहिली. आत विशाल जवळ येत ती बोलू लागली.
“तुला बरं व्हायचं आहे !! माझ्यासाठी !!” प्रिती विशाल जवळ बसली.
विशाल तिच्याकडे पाहून गालातल्या गालात हसला. तिच्या शेजारी ठेवलेल्या तिनेच लिहिलेल्या पुस्तकाकडे पाहून फक्त तुटक बोलण्याचा प्रयत्न करू लागला.
“क.. वि..ता!!!” प्रिती त्याला काय म्हणायचं आहे ते पाहू लागली.
प्रिती ते पुस्तक उचलत म्हणाली.
“यातली कविता ?? वाचु???”
विशाल होकारार्थी मान हालवुन हो म्हणाला. प्रिती ते पुस्तक उघडून त्यातली एक कविता म्हणू लागली.

“सावरले ते क्षण कालचे
तुझ्या विरहाने भिजले जरासे
मज एक भेट हवी तुझी
सांग त्या मनास तू जरासे

थांबली वाट ,भीक या श्र्वासांची
झुळूक विचारते हे कोणते गंधही
सांग कधी भेट होईल सख्या
तुझ्या विरहात भान न कशाचे

उरलास तूच फक्त माझ्यात
कित्येक आसवात आणि श्वासात
मी वाट पाहील तुझी अखेर पर्यंत
उरले मागणे हेच अखेरचे …!!”

प्रिती स्वतःचे अश्रू अवरत होती. पुस्तकं मिटून ती कित्येक वेळ विशाल जवळ बसून त्याला बोलत होती.

क्रमशः

©✍योगेश खजानदार

बाबा ..!! Father’s day..

Father’s day special …

तुमच्या बद्दल लिहिताना
कित्येक विचार येतात बाबा
आणि प्रत्येक शब्द मला
कित्येक भाव सांगतात

माझ्या पहिल्या श्वासा सोबत
तुम्ही खूप बोललात ना बाबा
पण माझं बालपण आजही
तुमच्या कित्येक आठवणी सांगतात

कधी माझ्यासाठी करताना
किती कष्ट केले तुम्ही बाबा
आणि ते माझे कित्येक क्षण
तुमच्याच सोबत रमून जातात

माझ्या स्वप्नांना नेहमी
तुमच्या डोळ्यात पाहताना बाबा
पण माझ्या स्वप्नांना आजही
तुमचेच आदर्श असतात

मला घडवताना तुम्ही
स्वतःस झिजवलात ना बाबा
पण माझे यश आजही
तुमच्या शिवाय अपूर्ण असतात

किती लिहावे आज
तुमच्याच साठी बाबा
माझ्या कित्येक भावना तरी
अव्यक्तच राहतात

✍योगेश खजानदार

मनातले काही…

मनातलं काही!!!! खुप दिवसांनी थोडंसं काही लिहितोय…

#Yks

डोळ्यात पाणी असते आणि मनात एक खंत. आपल्या अगदी जवळच्या व्यक्तीचे परक्याचे भाव मनात दुसरं काय आणु शकतात. रोज अगदी न चुकता आपली आठवण काढणारी व्यक्ती अगदीच परक्या सारखी वागू लागली तर काय करावे हेच कधी कळत नाही आणि सुरू होतो उनिवांचा खेळ. कमीपणाचे काही भाव आणि नात्यांची तुटलेली विण बाकी काय असू शकते. खरतर खूप सोपं असतं मनातल सांगणं , नात्यात असे दुरवे आले तर मनातल अगदी बोलून टाकावं त्या व्यक्तीला आणि सगळे कींतू काढून टाकावे अस खूप वेळा वाटत आणि उरतो काही गोष्टींचा विचार. पण का होतो हा दुरावा कधी शोधलय कोणी!! नात्यातला अतिरेक याच उत्तर असू शकते का ?? की आपली आपले पणाची भावना सगळ्या काही बिघडून टाकते. खरतर तुम्ही म्हणाल नात्यातील अतिरेक म्हणजे तरी काय नक्की !! की नात मर्यादेत राहून ठेवायचं. नाही ना !! मग का होतो हा दुरवा नात्यांत आणि ती तुटलेली विण उरते फक्त.
शोधलं तर नक्की कारण सापडत. पण शोधायचं नाही म्हटल्यावर उरतेच काय!! चूक कोणाची हा प्रश्न नात्यात होऊच शकत नाही. उरलेल्या गोड आठवणी आठवत बसायचं एवढंच राहत तेव्हा. आणि आपल्या नात्यांची झालेली ती अवस्था पहात रडायचं. अश्रूही कदाचित रागावतील कधी असच नात जीवनभर ठेवलं तर. नाही का ?? म्हणूनच वाटलं की सांगून मोकळं व्हायचं त्या व्यक्तीला की माझ इथे चुकलं आणि तुझ तिथे. नात्यात खरतर चुका विसरायचा असतात पण चुका फक्त आठवणाऱ्या व्यक्ती नात कधी जपू शकणार नाहीत हे तितकच खर आहे ना!!
वाटलं तर केलं नात आणि गरज संपली की तोडून टाकलं याला नात म्हणावं तरी का?? तो सरळ सरळ एक हिशोब असतो. हिशोब असतो तुटलेल्या भावनेचा, हिशोब असतो गोड आठवणींचा. गरेज पुरत नातं संपुष्टात यायला असही वेळ लागत नाही. पण ज्याला हे कधी कळलं नाही त्याला मनावर आघात झाल्या शिवाय राहिला नाही. नात नात आणि फक्त नात. विचाराचा कल्लोळ आणि ती व्यक्ती, पण मी म्हणेन एवढं विचार करूच नये ,तुम्ही आता हे वाचताना ज्याचा विचार करत आहात त्याला पहील मनातल सांगून पाहा.
बघा कदाचित तुटलेल्या नात्याला पुन्हा पालवी फुटेल. हो कदाचित ती व्यक्ती तुम्हाला पहिल्या सारखी बोलणारी नाही पण मनातल सगळं सांगितलं ही भावना तुम्हाला स्वस्थ बसू देईन.

करून तरी पाहा …😊😊😊😊

✍योगेश खजानदार

yogeshkhajandar.wordpress.com

एक पत्र …

प्रिय एक सुजाण नागरिक,

कदाचित हे पत्र तुला मिळाल्यावर तू थोडा अचंबित होशील, की हे पत्र मला कसे काय आले. आणि कोणी पाठवले. तर मित्रां गोंधळून जाण्यापूर्वी तुला मला सांगावस वाटत की मी स्वच्छता आहे. आज मला माझ्या मनातल थोड बोलायचं होत म्हणून हा पत्र प्रपंच. कुठून आणि कस सुरुवात करू तेच कळतं नाही. खूप दिवस झाले आपली भेटही झाली नाही. तशी होते पण ती फक्त काही काळापुरती. परवा कित्येक मुलं घाणीच्या साम्राज्यात भयंकर आजारी पडलेले पाहिले आणि न राहून आज तुला पत्र पाठवले.
मी तुला आता काही गोष्टी एका मित्राच्या नात्याने सांगत आहे. आपली भेट सतत व्हावी एवढीच माझी तळमळ आहे. तू नेहमीच मला भेटायला आतुर असतोस पण कित्येक ठिकाणी तू मला विसरून जातो हे मात्र नक्की. बस स्थानक , रेल्वे स्टेशन आणि इतर काही ठिकाणी आज मी दिसतही नाही. मला खरंच खूप वाईट वाटत की माझ स्थान फक्त तुझ्या घरामध्येच राहील आहे. आता काहीच्या घरातही मी दिसत नाही हा भाग वेगळा. आज बस स्थानकाच्या शेजारी एका छोट्या दुकानदाराने साफसफाई केली आणि मला अगदी मनापासून बोलावलं मी दुकानात आले पण रस्त्यावर त्याने घान करून मला तिथून हाकलून लावले. खरंतर त्याच्या दुकानात आल्याचा आनंद होताच मला पण त्याने रस्त्यावर घाण करून मला काढून टाकले त्याचा थोडा रागही होता. तर मला यापुढेही काही सांगायचं आहे तुला, मी त्याच्या दुकानात बसून बाहेर काय चालले आहे ते पहात होते, तर सगळीकडे बस स्थानकावर त्या घाणीचे साम्राज्य अगदी मनसोक्त हसत होते. बस स्थानकाच्या भिंतीवर काही सुजाण नागरिक पानांच्या , तंबाखूच्या, गुठख्याच्या पिचकाऱ्या अगदी बिनधास्त मारत होते आणि शेजारी उभारलेले बस कर्मचारी शांत बसून माझा होणारा अपमान गप्प बसून पहात होते. पहाता पहाता नजर दुसरीकडे गेली तर एक स्त्री खिडकीच्या बाहेर हात करून रिकाम्या प्लॅस्टिक पिशवी टाकत होती. प्रत्येक ठिकाणी माझी होणारी हाकल्पट्टी मी गप्प बसून पहात होते. पण तुला खर सांगू मला मनातून खूप वाईट वाटतं होत. मनात असंख्य विचार आले की मी इथे दुकानात बसून कसला तोरा मिरवत आहे जिथे बाहेर मला फक्त अपमानच सहन करावा लागत होता. अशीच काही कथा माझी रेल्वे स्टेशन वरही होती. तू स्वतःला एक सुजाण नागरिक समजतोस मग तू या गोष्टी गप्प. का सहन करतोस? खरंच त्यावेळी मला खूप वाईट वाटलं, मनात असंख्य विचारांचा कल्लोळ माजला, की मी स्वच्छता कोणाचं काय नुकसान करते , मी तुम्हाला आजपर्यंत फक्त आरोग्य दिलं, चांगलं राहणीमान दिलं, आयुष्य सुंदर केलं मी फक्त दिलं तुम्हाला! पण या उलट त्या घाणीने तुमच्याकडून फक्त घेतलंच ना !! तुमचं आरोग्य घेतलं आणि रोगराई आणली , तिने तुम्हाला दुर्गंधी दिली , तिने तुम्हाला फक्त त्रास दिला , पण तरीही तुम्हाला तिचं प्रिय का?? काय चुकलं माझ??
आज खरंच पत्र लिहिताना मला वाईट वाटत की मी आहे याची जाणीव तुम्हाला करून द्यावी लागते. मी तुमच्या बरोबर प्रत्येक ठिकाणी यायला तयार आहे. पण तुम्ही मला फक्त तुमच्या घरा पुरते मर्यादित नका ठेवूत. उघड्यावर शौचाला जाऊ नये , गटारी झाकलेल्या असाव्या , आपण जिथे राहतो तिथला परिसर स्वच्छ सुंदर असावा अस प्रत्येकाला वाटत ना !! मग तसे होत का नाही?? कारण घाण कोण आधी काढणार हा विषय!! पण मी म्हणेन सुरुवात तू आता पासून कर, आणि मी म्हणाले तसं खऱ्या अर्थाने एक सुजाण नागरिक हो. सरकार , प्रशासन काही करेन याची वाटच का पहावी. बदल आधी आपण आपल्यात करायला हवा नाही का? थोडा त्रास होईल पण मी नक्कीच येईल. आगदी हसत हसत येईल. तुझ्या आयुष्यात माझं स्थान खूप महत्त्वाचं आहे हे मलाही माहितेय. पण मी तुझ्या आयुष्यात यावं यासाठी तूही प्रयत्न करायला हवे. आपला परिसर स्वच्छ असवा. घरातही रोज झाडणे, पुसून घेणे, स्वच्छ पाणी वापरणे , आपल्या शरीराला ही स्वच्छ ठेवणे यातच तुझी भलं आहे हे तुलाही माहितेय. खरतर या गोष्टी तू करशील यात शंका नाही. पण मला चिंता भेडसावत आहे ती सार्वजनिक ठिकाणची. जिथे सगळेच मला परक्याची वागणूक देतात. गुटखा आणि तंबाखू खणाऱ्यांची तर मी वैरीणच आहे. दिसेल तिथे हे त्या घाणीचे विविध आकार काढण्यात मग्न असतात. कधी कधी तर ते एखाद्या माणसालाही लाल करतात आणि घाण तेव्हा मिश्किल हसत मला तिथून हाकलून लावते.
विषय तसा खूप साधा आणि सोपा आहे , स्वच्छता !! म्हणजे कोण ?? मीच !!! तुला खर सांगू कित्येक ठिकाणी तर मला जाऊन कित्येक वर्षे लोटली. मी वाट पाहतेय की कधी तरी मला कोणी बोलावेल आणि मी हसत हसत तिथे जाईल. पण काय करू योगच येत नाही. पण अस कळलं की त्या घाणीचा संसार तिथे खूप मजेत चालू आहे म्हणे. तिथे आता रोग, दुर्गंध , कचऱ्याचे ढीग हे तिचे मुलं अगदी आनंदाने राहत आहेत. कोणीतरी मध्ये केला मला बोलवायचं प्रयत्न , पण तोही फसला अस कळलं! जाऊदे , पण तुला कळलं ना की मला तुला भेटायची किती इच्छा असते ते. त्यामुळे आता जरा खरा सुजाण हो आणि उठ परवाच माझे मित्र झाडू आणि केरसुणी तुझी आठवण काढत होते. म्हणाले आता यावेळी स्वच्छता ताईला बस स्थानक , रेल्वे स्टेशन आणि सगळ्या सार्वजनिक ठिकाणी आणायचं म्हणून. हट्ट करून बसले होते पण मी म्हटल आपल्याला कोणी बोलावलं नाही तर जायचं कस !! तर म्हणाले बोलवायची काय गरज!! मी म्हटलं पण आपण मनानी नाही येऊ शकत रे !! इच्छाशक्ती लागते आपल्याला बोलवायची. आता बघ बाबा तूच!! नटून बसलेत यायला. म्हटले पत्र मिळताच आम्हाला न्यायला यायला सांग म्हणून!! त्यांची मर्जी मोडणार नाहीस हे माहितेय मला.
असो , आता जास्त लिहिलं तर म्हणशील किती स्वतःच कौतुक करून घ्यायचं! या स्वच्छता ताईला काही काम नाही दिसतंय. उगाच एवढं मोठं पत्र लिहीत बसली. पण काय करू रे काही ठिकाणी एवढी माझी काळजी घेतात की त्यांना सोडवतच नाही मी, अगदी एवढां जरी मला त्रास झाला तरी माझी काळजी घेतात. पण माझा जीव तुटतो तुमच्यासाठी जिथे मी अजुनही पोहचू शकले नाही. पण मला खात्री आहे आता हे पत्र मिळताच तू मला न्यायला यायची तयारी करशील. तसच वाटलं तर त्याबद्दल मला केरसुणी आणि झाडू सांगतीलच. पण मला तुला भेटण्याची प्रचंड इच्छा आहे. आशा करते आपली भेट नक्की लवकर होईल. आणि हो त्या मुलांची काळजी घे ,वाटल्यास मला सांग मी जाते. मी गेले तिथे की ठणठणीत बरे होतील. बाकी तू सुज्ञ आहेसच!!

तुझीच कायम सोबती

स्वच्छता…

ये जिंदगी !!!

ये जिंदगी !!!! एक दिल की बात!!!

#Yks

कुछ छूटा है जिंदगी तो मायूस ना होना
मेरा साथ काफी है तुझे ।।!!

कभी रोना होगा तो मत इतराना
मेरा दिल काफी है तुझे!!!

ना केहना दिल की बात किसिसे
मुझसे बाते काफी है तुझे!!!

कभी हो अकेलापन तो मुझसे कहना
मेरी यादें काफी है तुझे!!!

हा बस मै हूं और तुम
ये दुनिया काफी है तुझे!!!
✍योगेश !!!

हो ना!!!

हो ना …

#Yks

गोष्ट फक्त एवढीच होती
मला समजून सांगायचे होते
आणि तुला समजून घ्यायचे न्हवते

मनातल मला बोलायचे होते
आणि मनातल तुला ऐकायचें न्हवते

मला तुला थांबवायचे होते
आणि तुला थांबायचे न्हवते

गोष्ट फक्त एवढीच होती
माझे तुझ्यावर प्रेम होते
आणि तुला प्रेम कधी कळलेच नव्हते
✍ योगेश खजानदार