सुर्यास्त (कथा भाग- ३)

समीर घाईघाईत घरातून बाहेर पडला. त्याला कधी एकदा सचिनला भेटेन अस झाल होत. मनातल वादळ त्याला शांत राहू देत न्हवत. खरंच तुषार आणि सायली एकमेकांवर प्रेम करतात का ? मग ही गोष्ट मला सायलीने का सांगितली नाही. अश्या कित्येक विचारात समीर सचिनच्या घरी आला. तिथे पोहचताच त्याला तूषारही तिथेच भेटला. आता त्याला काय बोलावे हेच कळत न्हवते. तुषार समोर कसे बोलणार सायली बद्दल म्हणून तो गप्पच राहिला.
“काय समीर कस काय येणं केलंस सचिनकडे?” तुषार थोडा मिश्किल हसत म्हणाला.
“काही नाहीरे सहजच आलो होतो!!”
“सहजच!! बरं बरं ठीक आहे !! अरे सायली होती कारे घरी?” तुषार असा विचारेन अस समीरला कधी वाटलं ही न्हवत.
“काही पाहिलं नाहीरे !!” समीर बोलून गेला.
“अरे आज भेटणार होतो आम्ही !! तिकडेच चलो होतो म्हणून विचारलं की ती निघाली असेन तर मला जावं लागेल!!” तुषार या बोलण्याने समीरला काय बोलावे तेच कळेना. तो तिथून निघण्याचा प्रयत्न करू लागला.
“चल मी जातो आता!!”
“अरे समीर आलास काय आणि चालास काय थांब थोडा वेळ!!” सचिन समीरला म्हणू लागला.
“नको अरे!! मला काम आहेत!! जायचं होत बाहेर!! ”
सचिनला तुषार जे बोलला त्यावर विश्वासाचं होत न्हवता. सायली आजपर्यंत माझ्याशी का लपवत होती. की तुषार आणि ते भेटतात म्हणुन. कधी तिने याचा विषयही का काढला नसेन. सायली का वागली आसेन माझ्याशी अशी. कित्येक विचाराचा कल्लोळ समीरच्या मनात होता. ती सांज वेळ होती आणि समीर घरी येऊन गच्चीवर बसून सुर्यास्त पहात होता. कदाचित आजही त्याला फक्त त्याचीच साथ होती. वहीच्या पानावर तो लिहू लागला मनातलं सगळं काही मांडू लागला.

“नकळत या मनास का
वेड लागले कोणाचे
कधी भासे मझ ते आपले
कधी वाटे ते परक्याचे

कदाचित चुकली असेन
मनात समजूत नात्यांची
कधी आपले दुखावले
तर कधी हासू हे परक्याचे

साद घालत आपुल्यास तेव्हा
मी शोधले माझ्या मनास
कधी भेटला एकांत नी
कधी भेटला उपहास

नकळत या मनास का
वेड लागले कोणाचे!!!

सुर्य ही आज केव्हाच मावळला होता. समीर कित्येक वेळ तिथेच बसून होता. अंधार झाला तरी तो गच्चीवरच होता. तेवढ्यात समीरची आई तिथे आली कित्येक वेळ समीर आलाच नाही म्हणून त्याला पाहायला वर आली.
“समीर अरे अंधार झाला तरी आज तू गच्चीवर कसा थांबला?” आईच्या या बोलण्याने समीर अचानक भानावर आला. त्याच लक्ष कुठेतरी पार विचारत गडून गेलं होत.
“काही नाही आई असच आज बसावस वाटलं म्हणुन!!!”
“सुर्यास्त नंतर तुला ती संध्याकाळ उदास वाटते ना ?? तरीही तू वर आहेस ?? काय झाल समीर सांगशील??” आई समीरला मनापासून विचारू लागली.
“आई बघ ना!! काल परवा पर्यंत आपली वाटणारी माणसं क्षणात परकी वाटायला लागतात ना!!! समीर आता आईला मनातल बोलत होता.
“कोणा बद्दल म्हणतोय समीर ??”
“सहजच वाटलं अस म्हणुन!!कित्येक क्षण ते असे सहज विसरून जातात!! आपल्याला त्यांच्या बद्दल काही माहितच नाही अस वाटायला लागतं!!”
“समीर!! आयुष्यात माणसं खुप येतात, काही सतत सोबत असतात तर काही क्षणाचे सोबती असतात!! ” आई समीरकडे पहात म्हणाली.
“पण आई समोरच्याला इतकं विसरता येत??”
“विसरायचं असेन तर विसरायचं !! शेवटी आयुष्य कसं जगावं हे ज्याचा त्याचा प्रश्न आहे!! तुझ्या आयुष्यात अस कोणी आल तर याच वाईट ते का वाटावं!!
समीर आणि आई बोलत होते कित्येक मनातले किंतू समीर आईला विचारत होता त्यांचं हे बोलण चालू असतानाच. सायली घरी येताना दिसली. समीर तिला पाहून थोडा गोंधळला पण काहीच न बोलता तो गच्चीवरून खाली आला.
“काकु , तुमच्याकडे काम होत!!” सायली समीरच्या आईकडे पाहत म्हणाली.
“हो आलेच!! ”
समीर सायली कडे न पाहताच बाहेर निघून गेला. सायलीला हे लक्षात आल पण ती काहीच बोलली नाही.
“काकु समीर असा का निघून गेला??”
“”तुला बोलला नाही तो??” आई सायलीला विचारत होती.
“नाही!! बरं काकु उद्या आईने तुम्हाला बोलावलंय आणि समीरला पण सांगा ये म्हणुन! उद्या माझा वाढदिवस आहे ना म्हणुन!!”
“अरे वा !! नक्की येऊ आम्ही!! ”
“बरं !! येते मी काकु!!”
सायली निघुन गेली. समीर आपल्याशी का बोलला नाही याचा विचार करत ती घरी गेली. उद्या माझा वाढदिवस आणि समीर आला नाहीतर कस होईन. तुषार आणि सचिनही येतीन वाढदिवसाला. पण समीर असा वागला का माझ्याशी!! मला त्याला काहीतरी बोलायचं होत पण ते राहूनच गेलं. जाऊदे उद्या येऊन तेव्हा बोलेन मी नक्की.. पण आलाच नाहीतर ..?? अश्या कित्येक विचारत सायली होती.
पण उद्या आला की असा का वागतोय ते मी विचारणार आहे मी त्याला …!!

क्रमशः

-योगेश खजानदार

सुर्यास्त (कथा भाग -२)

“काहीही म्हणते आई !! ” समीर मनातल्या मनात म्हणाला.
सायली घरातून बाहेर येत समीरकडे पाहू लागली. कित्येक वेळ ती तिथेच उभा होती. समीर आणि तिची भेट सारखीच होत असे. तो सतत तिच्या नजरेस पडत असे. दोघांमध्ये येता जाता बोलण होत.
“समीर अरे मला तुझी थोडी मदत हवी होती!!” सायली जाणाऱ्या समीरकडे पाहत म्हणाली.
“अरे वाह !! सायलीला चक्क माझी गरज पडावी!! क्या बात है!! ” समीर सायलीकडे हसत म्हणाला.
” हो अरे !! मला काही विचारायचं होते तुला !! ”
” विचार ना !! ” समीर उत्सुकतेने म्हणाला.
“नाही जाऊदे !! नंतर विचारते !!! आत्ता नको!! ”
“सायली विचार तरी !!!” समीर सायलीला म्हणाला.
“समीर माणूस प्रेमात पडलेले कसे कळते रे !!” सायली अचानक म्हणून गेली.
समीरला या प्रश्नाचं उत्तर कसे द्यावे तेच कळतं न्हवते. तो कित्येक वेळ शांत राहिला.
“तुला का हे विचारावं वाटलं सायली? कोणाच्या प्रेमात पडली आहेस का??
” नाहीरे !! असं काही नाही .!! सहजच विचारते तुला मी!! ”
“पण सायली प्रेमात पडलेले कळतं अस नाही !! पण ते लक्षात येत असही नाही!! तु कदाचित कोणाशी प्रेम करत ही असावीस पण तुला ते तेव्हाच कळेल जेव्हा तुला त्या व्यक्तीचं असणं आनंद देईन आणि त्याचा विरह अश्रू!! ” समीर सायलीच्या डोळ्यात पहात म्हणाला.
“समीर तु प्रेम करतोस कोणावर??”
समीर काहीच न बोलता निघून गेला. कित्येक वेळ सायली त्याच्या प्रेमाची व्याख्या आठवत होती. आनंद आणि अश्रू यातच प्रेम कसे असेल? याचा हिशोब ती करत होती. कदाचित समीरला काहीतरी बोलायचं असेन पण ते शब्द कुठेतरी विरले असतीन का असे तिला वाटत होते.
समीर आता मित्रासोबत बाहेर आला होता. त्याच्या मनात सायली बद्दल अनेक विचार फिरत होते.
“समीर अरे कोणत्या विचारात आहेस?” समीरचा मित्र सचिन त्याला म्हणत होता.
“काही नाहीरे सचिन, सायली आज प्रेम म्हणजे काय विचारत होती मला !! पण तिला बोलता बोलता मीच शांत झालो !!”
“काय विचारलं तिने अस??” सचिन समीरला विचारू लागला.
“प्रेम करतोस कोणावर अस विचारत होती मला !!”
“समीर बहुतेक ती तूषारच्या प्रेमात आहे!! मध्ये मी तिला पाहिलं होत त्याच्या सोबत!! नक्कीच त्याच्यात काहीतरी आहे समीर !! ”
सचिनच्या या बोलण्याने समीर नक्कीच मनात कुठेतरी दुखावला होता. पण का ?? मनात कुठेतरी सायली बद्दल असलेली प्रेमाची भावना समीरला शांत बसू देत न्हवती.
” ती कविता तिच्याकडे पाहूनच सुचली होती ना ?? ” समीर मनातल्या मनात विचारत होता.पण तिचं तर प्रेम नाही आपल्यावर. मग सायली अस का विचारत होती मला? असे कित्येक विचार करत समीर घरी आला. नीट जेवला ही नाही.
सचिन ने सांगितल्या पासून समीरच वागणं सायली बद्दल पूर्ण बदलून गेलं होत. तो आता तिच्याशी थोड तुटकच बोलू लागला होता. आणि ही गोष्ट सायलीच्या ही लक्षात आली होती. तेव्हा
“समीर अरे कुठे आहेस ??” सायली समीरच्या समोर येत म्हणाली.
“आहे इथेच, कुठे जाणार दुसरीकडे??”
“भेटलाच नाहीस म्हणून विचारलं!! ”
“रोज भेटाव अस काही आहे का ??”
“समीर तु असा का बोलतोयस ??”
“मग कस बोलायचं सांग मला !!!”
“काहीं झालंय का ?” सायली समीरकडे पाहत होती.
“काहीं उरलेच नाही आता !!”समीर अगदी रागात म्हणाला.
प्रेम आणि मी !! अस आईला म्हणनारा समीर सायलीच्या प्रेमात पडला होता. वरवर ते त्याला कळत न्हवते. पण त्याची वागणूक आता तेच सांगत होती. सायली पुन्हा पुन्हा त्याला बोलतं होती. पण समीरच्या मनात काही वेगळच चाललं होत. सायली आणि तुषार यांच्यात खरंच काही आहे का ?? सचिन म्हणतोय ते खरं असेन का ?? की सचिन खोट बोलतोय.समीरला यातलं काहीच कळत न्हवत. पण त्याला मनातुन एवढं कळलं होत की सायलीवर त्याच मनापासून प्रेम होत. त्याला तो नाकारू शकत नाही हेही त्याला कळलं होती. थेट सायलीला विचारलं तर आणि अस काही नसेन तर तिचं मन दुखावले जाईन म्हणून सगळं काही समीर मनातच ठेवून होता. पण सचिनला विचारलं तर?? असा मनात विचार येताच समीर त्याला भेटायला निघाला . मनातल्या वादळास कुठेतरी निवारा शोधायला निघाला.

क्रमशः…

-योगेश खजानदार

सुर्यास्त (कथा भाग -१)

“काकु !! समीर कुठे आहे ?? सायली समीरच्या घरात येत म्हणाली.
“संध्याकाळची वेळ!!! म्हणजे समीर गच्चीवर असणार ना!! समीरची आई सायलीकडे पहात म्हणाली.
सायली काहीच न बोलता थेट गच्चीवर जाऊ लागली. समीर गच्चीवर काहीतरी लिहिण्यात मग्न होता. सुर्यास्त होताना पाहायला त्याला खूप आवडायचं. सायलीला समोर पाहताच त्याने त्याची वही बंद केली.
“काय लिहितोय समीर?? सायलीला अचानक पाहून समीरला काय बोलावं तेच कळेना.
“काही नाही ग जनरल लिहीत होतो!! समीर स्वतःला सावरत म्हणाला.
“प्रेम पत्र लिहितोय की काय कोणाला?? सायली मिश्किल हसत म्हणाली.
“प्रेम पत्र आणि मी ?? शक्य आहे का ते ?? ”
“बरं बरं ते जाऊदे !! तु रोज संध्याकाळी काय करतोस पण इथे??”
“तो दुरवराचा सूर्य बुडताना पाहायला खुप आवडत मला !! ” समीर लालबुंद सूर्याकडे पहात म्हणाला.
“रोज??”
“हो रोज !! रोज नवीन वाटतो तो मला !! अगदी मला बोलतो तो सूर्य !! ” समीर सायलीच्या डोळ्यात पहात म्हणाला.
“पण ते जाऊदे !! तु इथे काय करतीयेस??”
“अरे!! राहिलच बघ !! अरे मी तुला पुस्तक द्यायला आले होते !! हे घे तुझ पुस्तक!! ”
“वाचलं तु पुस्तक हे ??”
“हो वाचलं , किती सुंदर आहे हे पुस्तक !! मला ते तुला द्यायचंय न्हवतच पण म्हटलं तुला हवं असेन म्हणून आले !!”
“तुला आवडल असेन तर राहुदे पुस्तक तुझ्याकडेच, हाकेच्या अंतरावर तर असतेस वाटेनं तेव्हा घेईन मी तुझ्याकडुन!!!”
“खरंच!! ”
“हो खरंच राहुदे.!! समीर तिच्याकडे हसत म्हणाला.
सुर्य आता पुर्ण बुडाला होता. अंधाराने स्वतःचा पसारा मांडायला सुरुवात केली होती. त्या सुर्यास्ताकडे पहात समीर अचानक बोलला

“कधी वाटे उगाच का
ओढ मनास ती लागे
तुझ्या जाण्याने मझ का
कोणती हुरहूर ती लागे

नसेल तुलाही विरह नको हा
चंद्र ताऱ्यात सोबती तु आहे
कधी सोबती मज कोणी तर
कधी एकांती तुझी सोबत आहे!!

कधी वाटे उगाच का
ओढ मनास ती लागे!!” समीर कविता म्हणत सायली कडे पाहू लागला. कित्येक वेळ सायली फक्त त्याच्याकडे पाहताच होती.
“समीर किती सुंदर आहे !!! कोणी लिहिली आहे रे ??” सायली समीरला विचारू लागली.
“काही माहीत नाही कोणी लिहिली, पण मनातुन भावना बोलल्या एवढंच!”
” बरं चलं मी जाते !! आई वाट पहात असेन माझी!! ” सायली समीर पासून दुर जात म्हणाली.
कित्येक वेळ ते शब्द तिच्या मनात तसेच घोळत होते.
समीर जाणाऱ्या सायलीकडे कित्येक वेळ पहात होता. सुर्यास्त केव्हाच झाला होता. त्या वहीत काहीतरी लिहिलं होत पण काय हे सायलीला का सांगितलं न्हवत . काही कळत न्हवत. सायली समीरच्या शेजारीच राहायला होती. रोज भेटही होत होती कदाचित ती वही सगळं काही लिहून घेत होती.
“समीर , अरे काय त्या वहीत लिहीत असतोस सारखं आम्हाला ही कधी वाचायला दे !!” आई समीर कडे पाहत म्हणाली.
“आई तुला वाचून दाखवणार नाहीतर कोणाला!!! ऐकतेस ??” समीर गच्चीवरून खाली येत म्हणाला.
“हो ऐकते!!” आई समीर समोर येत म्हणाली.

“पाठमोऱ्या तुला जाताना
थांबवावे वाटले मला
पण पुन्हा भेटण्याची ओढ मला
थांबवत होती तेव्हा

त्या वाटेवरून जाताना
पुन्हा वळावे वाटले होते मला
पण पुन्हा नव्या वळणावर
भेटायचे होते तुला

कधी मनातलं सारं
सांगायचं होतं तुला
पण पुन्हा नव्या कविते मध्ये
लिहायचं होत मला …!!” समीर आईकडे पहात कविता म्हणाला.
“समीर प्रेमात वैगेरे नाहीस ना तु कोणाच्या ??” आई गालातल्या गालात हसत म्हणाली.
“प्रेम आणि मी !! नाही ग आई !! ” समीर घरातुन बाहेर जात म्हणाला.

क्रमशः

-योगेश खजानदार

त्या वाटेवरती…!!

मी पुन्हा त्या वाटेवरूनी तुला पहात जावे
किती ते नजारे आणि किती ते बहाणे
कधी उगाच त्या वाटेवरती घुटमळत राहता
कोणती ही ओढ मनाची कोणते हे तराणे

कशी आस लागली या मनास कोणती
त्यास वेडे म्हणावे की निशब्द रहावे
सांगशील का एकदा मला तु हे काही
प्रेमाची चाहूल म्हणावे की उगाच स्वप्नी रहावे

कधी पावसाच्या सरी तुझी आठवण देती
तुझ चिंब भिजलेले पहावे की स्वतःस शोधावे
कधी नजर भिरभिरते सगळीकडे उगाच
मनास समजुन सांगावे की नजरेत तुझ पहावें

हे सारे जणु भास मनीचे चालता
हे क्षण खोटे ठरावे की स्वतःस थांबवावे
ती वाटही पुसते आज मझ काही
तुझेच नाव घ्यावे की तुलाच मग लपवावे

का मी उगाच तेव्हा त्या वाटेवरती
तुला पहात राहावे आणि तुलाच न पहावें
घुटमळत राहावे त्या आठवणी भोवती
तुलाच ते सांगावे की नकळत तुझ्यावर प्रेम करावे
-योगेश खजानदार

आठवणी…!!

हळुवार त्या पावसाच्या सरी
कुठेतरी आजही तशाच आहेत
तो ओलावा आणि त्या आठवणी
आजही मनात कुठेतरी आहेत

चिंब भिजलेले ते क्षण
आजही पुन्हा भेटत आहेत
पण त्या पावसात आज मला
त्या सरी का शोधत आहेत

हरवलो असेन मी कुठेतरी
त्या प्रत्येक थेंबाशी बोलत आहेत
माझेच मला मी न सापडावे
इतके का ते मला अबोल आहेत

पण तुझ्या असण्याचे ते आज
सर्व काही सांगत आहेत
प्रत्येक सरीत त्या आठवणी
तुलाच का पहात आहेत

हे मन माझे वेडे
तुझेच भास होत आहेत
प्रत्येक क्षणात चिंब भिजुन
तुझ्याच आठवणीत रहात आहेत

का अशा ह्या पावसाच्या सरी
फक्त तुझ्याच आठवणी सांगत आहेत
जणु तो ओलावा आणि त्या आठवणी
चिंब पावसात भिजत आहेत
✍योगेश खजानदार

एक तु

एक सांजवेळ आणि तु
गुलाबी किरणातील गोड भास तु
मंद वारा आणि झुळूक तू
मन माझे आणि विचार तु

मला न भेटावी की हरवतेस तु
मनास का एक आस तु
वेड्या जिवाची घालमेल आहेस तु
जणू माझ्यातील एक आहेस तु

पण कुठे आज हरवलीस तु
शोधूनही का सापडेना आज तु
नजर भिरभिरते आणि नजरेत तु
सांग एकदा कुठे आहेस तु

शब्दही आता बोलतात एक तु
कवितेत व्यक्त होताना जानवतेस तु
प्रत्येक ओळीत फक्त असतेस तु
वेडे बघ एकदा माझ्याकडे उरलीस फक्त तु!!!

-योगेश खजानदार

क्षण .. !!

मी आजही त्या क्षणाना
तुझ्याच आठवणी सांगतो
कधी शोध माझा नी
तुझ्यातच मी हरवतो

नसेल कदाचित वाट दुसरी
मी तुलाच या ह्रुदयात पाहतो
पण तुझ्या नसण्याचे
अस्तित्व लपवत मी राहतो

हो खोटीच ही दुनिया माझी
तुझ्यासवे मी त्यात असतो
जिथे तुझे नी माझे
कित्येक स्वप्न मी पाहतो

सांगु कसे या मनास
कोणते दुःख मी बोलतो
तुझ्या विरहाचे क्षण खोडण्यचे
व्यर्थ प्रयत्न मी करतो

हे असे का मनाचे
धागे मी गुंतवतो
मनाच्या खेळात आज का
स्वतःस मी शोधतो

हो आहे आजही मी तिथेच
त्या वळणावरती थांबतो
त्या वाटेवरती वाट पहात तुझी
क्षणांना तुझ्याच आठवणी सांगतो
✍ योगेश खजानदार