समोर तू येता ..!!

“अचानक कधी समोर तू यावे
बोलण्यास तेव्हा शब्द ते नसावे
नजरेने सारे मग बोलून टाकावे
मनातले अलगद तुला ते कळावे

हात तुझा अलगद हातात घ्यावे
अबोल मी त्यास घट्ट धरावे
नकळत तेव्हा तू साथ द्यावे
सोबतीस माझ्या नेहमीच राहावे

स्वप्नात माझ्या जरी तू उरावे
चांदण्यात एक उगा मी शोधावे
कधी कळले ,कधी न कळावे
कुठे गुंतले ,कुठे हरवून जावे

इथे बहरली फुले उगा बघावे
त्यास मनातले सारे सांगून टाकावे
बहरल्या कळ्यानी तुलाच पहावे
अलगद त्यांनी मग गालात हसावे

अबोल या प्रेमास शब्द न मिळावे
किती शोधले परी सारे अबोल रहावे
हळूवार या मनास कसे आज सांगावे
भाव या मनीचे कसे ओठी आणावे

ओढ ही कोणती कसे आज कळावे
विरह हा असा की डोळ्यातून वहावे
अधीर या प्रेमात फक्त तुलाच पहावे
शब्द ते पुसट तेव्हा ओठांवर यावे …..!!”

✍️©योगेश खजानदार

Advertisements

कपाट (मनाचं)

‘मनाचं कपाट अगदी आठवणींनी भरून गेलं !! त्यात एवढ्या आठवणी झाल्या की, कधी कोणती आठवण भेट देईल सांगता येत नाही..!!या आठवणी कधी नकळत मनात समावल्या, तर कधी आवर्जून आठवणीत ठेवल्या ..!! अगदी कपाटात अस्ताव्यस्त कपड्यांचं बोचक ठेवावं तस ..!! त्यामुळे मनाच्या कपाटास उघडताना अलगद उघडाव .. नाहीतर आठवणी अगदी बोचक अंगावर पडावं तश्या पडतील !! नाही का ??’ ….

“मनाचं कपाट, अगदी अलगद उघडाव
नाहीतर नकळत आठवणींच..
बोचक अंगावर येत.!!
मग अस्ताव्यस्त होऊन सर्वत्र पसरत
आणि उगाच मग गोंधळ होतो ..!!

आवराव म्हटलं तरी मग ते ..
उगाच गुंतत जातं ..!!
कधी कोणाच्या प्रेमाची
अलगद साक्ष देऊन जात ..!!
कधी क्षणांना पुन्हा, मागे घेऊन जात ..!
कधी स्वतःच एकटं, हसत राहतं ..!!
हे आठवणींच बोचक आहेना ..!!
पुन्हा ते क्षण दाखवून जात !!
अगदी क्षणभर का होईना, दोन टिपूस गाळून येतं!!
एकदा तरी त्या आठवणींना, घट्ट मिठी मारून येतं ..!!
कितीही आवराव म्हटलं तरी ..!!
तितकंच ते पसरत जातं ..!!

आणि मग,

पुन्हा त्या कपाटाकडे पाहताना,उगाच वाटत.!!
हे आठवांच बोचक , एवढं कधी जमा केलं ..!!
क्षण क्षण जगताना , लक्षही नाही दिलं!!
एवढ्याश्या कपाटात, सारं आयुष्य रीत केलं ..!!!
काही वाईट जपलं , काही आनंद देऊन गेलं..!
कुठे क्षणभर विश्रांती ,तर कुठे रखरखत उन्ह दिलं ..!
या आयुष्याने सार काही दिलं ..!!
ज्यात हे मन आणि त्या मनात आठवणींच ..!!
एक छोटंसं कपाट त्याने दिलं …!!”

✍️©योगेश खजानदार

पाऊस आठवांचा..!

“इथे जराशी थांब सखे
आठवांचा पाऊस पडूदे..!!
चिंब भिजावे तू ,चिंब भिजावे मी
थोडी वाट ती भिजूदे ..!!

उन्ह सावल्यांचा खेळ हा सारा
ती हळूवार झुळूक येऊदे ..!!
स्पर्श व्हावा मनाला असा की
जरा ओढ ती बोलूदे ..!!

नव्याने फुटली ती पालवी अशी
जणू पुन्हा ती बहरूदे ..!!
गंध नव्या नात्याचा आता
दाही दिशा पसरूदे ..!!

कुठे बेफाम होऊन जावे
कुठे अलगद टिपूस येऊदे ..!
कुठे उगाच धावत जावे
कुठे त्या घरास भेट देऊदे ..!!

बघ तू जराशी मनात तुझ्या
ओलावा तो तुझ जाणवूदे ..!!
प्रत्येक थेंब सांगतो काही तुझ
एकदा त्यास ऐकूदे ..!!

बरसल्या कित्येक सरीत आता
मला स्वतःस एकदा शोधूदे ..!!
आठवांच्या या पावसात आता
मिठीत तुला घेऊदे …!!!

इथे जराशी थांब सखे
आठवांचा पाऊस पडूदे ..!!”

✍️© योगेश खजानदार

एक वचन ..!

“न मी उरले माझ्यात आता
तुझ्यात जरा शोधशील का ..??
भाव या मनीचे माझ्या तू
नकळत आज ओळखशील का .??

तुझ्याच वेड्या स्वप्नात रमले
तिथे मला तू भेटशील का ..??
अलगद या हृदयात तुझ्या तू
मला सामावून घेशील का ..??

पाऊलवाट ओळखीची एक
सोबत माझी होशील का ..?
कधी मावळती होताना मग
मला जवळ करशील का..??

हळूवार स्पर्श होताच तुझा
माझे लाजणे पाहशील का ..??
माझ्या डोळ्यात तुझ्या प्रेमाची
ओढ तुला कळेल का ..??

चांदणे पांघरूण येताना मग
रात्र तुझ ती बोलेल का ..??
माझ्या मनाच्या कोपऱ्यात तुला
तुझेच चित्र दिसेल का ..??

प्रत्येक श्वास बोलला काही
तू काही ऐकले का .??
हवी एक तुझीच साथ मला
एवढे वचन देशील का ..??”

✍️©योगेश खजानदार