तिच्या मनातील

चांदनी ही हल्ली तिला

खुप काही बोलते

तिच्या मनातल ओळखुन 

आपोआप तुटते

ते पाहुन ती ही

हळुच हसते 

मनातल्या त्याला

चांदण्यात पाहते
ते हसणे बघुन

नभ ही लाजते

चंद्रा सवे मग तेही

ढगाआड लपते

तिच्या मनातील तो

कोण आहे विचारते

तिने नाही सांगताच

चांदणी मागे धावते
किती विचारले तिला

ती रात्र आता थकते

नभी एक गोंधळ

ही प्रेम कोणावर करते

सांग तरी आता

ति चांदणी का तुटते

प्रेम केले ज्याच्यावर

त्याची आठवण का सतावते

– योगेश खजानदार

Advertisements

क्षण

काही क्षण बोलतातकाही क्षण अबोल असतात

काही क्षण चांगले

तर काही क्षण वाईट असतात
आपले कोण असतात

परके कोण असतात

क्षण जसे बदलतात

नाते तसे बोलु लागतात
काही क्षण स्वार्थी

काही क्षण निस्वार्थी असतात

काही क्षण जिंकतात

तर काही क्षण हारुन जातात
वेळ ही बदलतात

काळ ही बदलतात

क्षण जसे राहतात

काही क्षण सोडून जातात
प्रेम ही करतात

तिरस्कार ही करतात

काही क्षण बोलतात

तर काही क्षण अबोल राहतात

– yogiii

नजरेतूनी बोलताना

नजरेतूनी बोलतानातु स्वतःस हरवली होती

ती वेळही अखेर

क्षणासाठी थांबली होती
ती वाट ती सोबत

ती झुळुक ही धुंद होती

तुझे शब्द ऐकण्यास

ती सांज आतुर होती
तु पाहिले मला

माझ्यात तु होती

प्रेम हे तुझे किती

मलाच विचारत होती
स्वतःस प्रश्न करताना

स्वतःच उत्तर शोधत होती

प्रेम माझ्यावर करताना

तु स्वतःस हरवली होतीस

अबोल प्रेम

न कळावे तुला कधीशब्दांन मधील भाव सखे

मन ओतले त्यातुन तरी

अबोल तुझ न प्रेम दिसे
मी लिहावे किती सांग तरी

प्रेम हे का शुन्य असे

एक ओढ मझ भेटण्याची

मनी तुझ्या का आज दिसे
शब्द झाले अधीर हे

शोधते का तुला असे

सोड तो अबोला आता

अश्रुन मधुनी आज दिसे
पुन्हा परतावे क्षण

जगण्यास ते आज सखे

वाट पहाते मन तरी

अबोल तुझ न प्रेम दिसे

तु हवी आहेस मला

तु हवी आहेस मलाअबोल राहुन बोलणारी

माझ्या मनात राहुन

मला एकांतात साथ देणारी

माझ्या शब्दांन मध्ये राहताना

कवितेत जगणारी

आणि डोळ्यातुन पाणी येताच

अलगद ते पुसणारी
तु हवी आहेस मला

माझ्यावर रुसणारी

मी जवळ येताच हळुच हसणारी

माझ्या ह्दयात पहाताच

स्वतःस शोधणारी

आणि माझ्या मिठीत येताच

स्वतः विसरणारी
तु हवी आहेस मला

माझी वाट पाहणारी

उशिरा येताच माझ्यावर चिडणारी

जन्मभराची साथ मागता

माझ्या हाती हात देणारी

क्षण न क्षण जगताना

माझ्यावर प्रेम करणारी

– योगेश खजानदार

पुन्हा जगावे क्षण

पुन्हा जगावे ते क्षणतुझ्या सवे आज सखे

तु समोर असताना

व्यक्त व्हावे मन जसे
ती सांज तो वारा

पुन्हा ती वाट दिसे

ते नभ ही पाहता

चांदणी ती एकाकी असे
आठवणीत शोधताना

तु आसवात दिसे

चंद्र हा हरवला

मनी का सल असे
शब्दांत तुझ पहाताना

एक भास का दिसे

तु पुन्हा भेटावीस

मन हे अधीर दिसे
पुन्हा जगावे ते क्षण

तुझ्या सवे आज सखे!!

@योगेश खजानदार

शब्द की भावना

दादा !! रामा ने हाक मारली. कोण आहे रे!!

दादा !! तुम्हाला भेटायला कोणी तरी आलय बाहेर?!!

बर थांब!! आलो मी !!बसा म्हणं !!

कोण आलं आहे. पहायला सुहास बाहेर गेला. समोर एक स्त्री बसली होती. सुहास तिच्याकडे पहाताच थोडा गोंधळुन गेला. ती शितल होती. कित्येक वर्षां पुर्वीच प्रेम पुन्हा त्याच्या समोर होतं.

शितल !! किती दिवसांनी भेटतेयस !

यावं लागलं रे मला!! तुझ्या शब्दांनी खेचुन आणलं मला आज! सुहास ने लिहिलेलं पुस्तक तिच्या हातात होतं.

तु वाचलंस पुस्तक! !

हो!! वाचलं मी!! तुझ माझ्यावर इतक प्रेम होतं हे मला कधी कळलंच नाही! !

सुहासला काय बोलावं तेच कळेना. शितल अशी आपल्याला भेटायला येईल याचा त्याने कधी विचारही केला नव्हता 

‘ तु अशीच पुन्हा परतावी

मी किती तुझी वाट पाहावी

तुझं कळेल हे प्रेम किती

परतुन ती सांज यावी’ 

किती गोड लिहिलंयस हे तु!! शितलने सुहासच्या पुस्तकातील काही ओळी म्हणुन दाखवल्या.

‘ तु निघुन गेल्यावर मला काहीच कळेना! तुझ्यावर रागावु की स्वतःवर  तेच कळेना! शेवटी मनातल कुठेतरी मोकळं करायचं होतं!! या शब्दांनी आधार दिला!!’ सुहास डोळ्यातील अश्रू पुसत म्हणाला.

‘ सगळं मनासारखं होतं अस नाही रे! ‘ शितलंही आता मनातील दुख डोळ्यातुन टिपत होती!! 

‘ आपण का वेगळे झालो याच पुन्हा मला बोलायचं नाहीये! !’ पण सुहास मी ही खुप वाट पाहिली रे तुझी!!’

शितल मी बंधनात अडकलो होतो!!  ज्या शब्दांनी आज माझ प्रेम पुन्हा मला भेटायला आणलं त्याच शब्दांनी त्यावेळी माझा घात केला!! सुहास शितलच्या हातातील पुस्तकाकडे बघत बोलत होता. ‘ बाकी, आज माझ्या प्रेमानेच माझ्या पुस्तकाची स्तुती केली !! छान वाटलं.!! 

‘पण असं समजु नकोस हं !! मी भेटायला आले म्हणुन माझा रुसवा जाईल! जवळं होतास त्यावेळी कधी ऐकवली नाहीस पण आता तुला माझ्यासाठी कविता ऐकुन दाखवावी लागेन बरं!!’

शितलं गोड हसतं म्हणाली.

‘या पुस्तकातीलच एक ऐकवु??’ सुहास तिच्याकडचे पुस्तक हातात घेत म्हणाला.

‘हो ऐकवं ना!!’
पुन्हा जगावे ते क्षण

तुझ्या सवे आज सखे

तु समोर असताना

व्यक्त व्हावे मन जसे
ती सांज तो वारा

पुन्हा ती वाट दिसे

ते नभ ही पाहता

चांदणी ती एकाकी असे
आठवणीत शोधताना

तु आसवात दिसे

चंद्र हा हरवला

मनी का सल असे
शब्दांत तुझ पहाताना

एक भास का दिसे

तु पुन्हा भेटावीस

मन हे अधीर दिसे
पुन्हा जगावे ते क्षण

तुझ्या सवे आज सखे!!! .. सुहास शितलकडे बघुन कविता म्हणाला. 

व्वा खुप छान! सुहास !! खरंच आज मला खुप बरं वाटलं तुला भेटुन!! मनातल सगळं बोलुन !!  शितलं डोळ्यातील अश्रू टीपत म्हणाली.

मला ही बरं वाटलं तु मला भेटायला आलीस.!! आपलं एकमेकांवर प्रेम होतं आणि ते तसंच राहिलं!!  क्षणांनी थोडी धुळ केली तर या पुस्तकाने साफ करायची!! आपलं प्रेम नेहमी चिरतरुण राहिलं!! सुहास शितल कडे पाहुन गालातल्या गालात हसला. शितलाही सुहासचं नवलं वाटलं. काळाने जरी वेगळं केल तरी सुहास शब्दांनी, मनाने तिच्यावर आजही तसाच प्रेम करत होता.

‘पुस्तकाच नावं बाकी मस्त आहे!!’ ..”शब्द की भावना!” शितल पुस्तकाकडे बघत होती.

खुप वेळ झालाय हे शितलंला लक्षातच आलं नाही. घड्याळात पहात ती म्हणाली..  बर…  येते मी ! पुन्हा भेटायला येईल नक्की !! काळजी घे!  एवढं बोलुन शितल निघुन गेली. सुहास तिला जाताना नुसता पाहत होता. ओठांवर एक गोठ हसु होतं पुस्तकात शब्द होते आणि मनात भावना ..